Βοτάνι αγάπης

Ώρα που λούζονται ομορφιές
με του ουρανού το δάκρυ
βοτάνι αγάπης βλάστησε
και ο τρελός το ψάχνω.
Ρωτώ δεξιά, τρέχω ζερβα
ποια πέτρα να σηκώσω;
Ξερός αγρός κι αγκάθιασμα
έρμη αγκαλιά και πίκρα.

Φεγγάρι

Δεν θλίβομαι για τις ώρες
που έμεινα να προσμένω,
χρόνος είναι και βιάζεται,
μια φορά ας αργοκυλήσει.
Δεν λυπάμαι τα μάτια
που νόμιζαν πως ατένιζαν
τον ίσκιο σου να με τυλίγει,

η αλήθεια μονάχα τα φθείρει.
Δεν νοιάστηκα για το κορμί
που γινόταν ένα με το πουκάμισο
στης αναμονής την υγρασία,
πείστηκα πως είναι φυλακή.
Για το αυγουστιάτικο φεγγάρι
πονώ που τόσο άδοξα
αφήσαμε να ξοδεύεται
και δεν ξανακοιτώ τα ύψη.

Αύριο

Πίστεψες πως έγινα χθες,
κομμένη κλωστή το αίμα μου
στο σεντούκι των περασμένων.
Φώναξες τ΄ όνομά μου,
τάχα πως θα στραφεί πίσω
ο αμαξηλάτης της απουσίας.
Πίστεψες στο παραμύθι:
«και ζήσαμε εμείς καλύτερα»
Δεν άκουσες το θρόισμα των κλαδιών,
σκέπασες μ’ ένα κλαψούρισμα
το κελάηδημα του κορυδαλλού,
δεν ένιωσες ξανά την αύρα μου
στο μέτωπο, το λαιμό, τα μαλλιά σου,
όσα άγγιξα σε στοιχειώνουν.
Πίστεψες πως έγινα χθες,
άφησες να σβήσουν τα ίχνη

πλάι στις γαρυφαλλιές και τ’ αγιοκλήματα.

Πώς να χαράξει το αύριο;

Πίνακας:Tanja Djokic, Yesterday, Today, Tomorrow

«Άνθρωποι μονάχοι»

 

Σάββατο λίγο πριν τα μεσάνυχτα
στο συνοικιακό τσιπουράδικο

η φωνή της Βίκυς στη διαπασών: 
«κράτα μου το χέρι, κράτα το παράπονό μου»
«κράτα την καρδιά σου ώσπου να 'ρθει το πρωί»,
ύστερα οι πενιές του Βασίλη κι η Σωτηρία: 
«μη μου ξαναφύγεις πια μάγκα μου»
«μείνε μες στην αγκαλιά μου».
Τα τσουγκρίσματα δίνουν και παίρνουν,
τα «όπα» σκεπάζουν τα ηχεία.

Λίγα μέτρα πιο πέρα, στο ίδιο παγκάκι 
οι γρύλλοι νανουρίζουν τον άστεγο
η κρήνη της αυλής αδιάκοπα κυλά,
ανέμελα κυλά η ζωή μας.
Κατέβασα το ποτήρι «εις υγείαν»,
«τα επόμενα δικά μου».
Η Μοσχολιού ξύπνησε έναν λυγμό: 
«υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μοναχοί
σαν ξερόκλαδα σπασμένα», το παρήγγειλα,
η Μπέλλου γύρεψε «λίγα ψίχουλα αγάπης»
Το κατάστημα ήταν απασχολημένο.

Αναζήτηση

ἐδιζησάμην ἐμεωυτόν
Ηράκλειτος


Για να βρω τον εαυτό μου
άφησα να φθαρούν οι περγαμηνές,
χτύπησα της γνώσης το δέντρο
με το πελέκι των ιθαγενών.
Ακόμα με στοιχειώνουν όσα ξέχασα,
όσα δεν έμαθα με πονάνε.
Για να πάρω ανάσα μέτρησα φίλους
με τα δάκτυλα της μιας απαλάμης,
στις υποκριτικές καλημέρες των πολλών
κράτησα σφιχτά τα δόντια μου,
σε κάθε καταιγισμό επαίνων
τα νιάτα μου τραυματισμένα ψηλαφώ.
Για να βρω τη χαμένη ταυτότητα
χάρισα όνομα κι εθνικότητα,
τη φωνή μου ξόδεψα σε ξένες κραυγές.
Τώρα κοιτώ την αντίπερα όχθη
με το βλέμμα του ζητιάνου,
σ’ έναν κόκκο άμμου
βρήκα την ανυπαρξία μου.

Παρομοίωση

«Να ζήσεις σαν τα ψηλά βουνά»
η πρώτη παρομοίωση που άκουσα.
Χείλη δεν διάβασαν σχήματα λόγου,
ψιθύρισαν στα καταράχια τη μνήμη
χωρίς χαρτί, κονδύλι, γραμματική.
Ακρίτες, κλέφτες, απελάτες
προξενητάδες απ’ τη Βαβυλώνα…
βαρύς αχός ακούγεται· αντίλαλος αιώνων.
Τέχνη βγαλμένη απ’ τις ρίζες μας,
πόσο εύκολα σε ξεχάσαμε
στοιβαγμένοι στις αίθουσες.
Η ποίηση μία ανάμνηση πια.

Η κατάρα της Δήμητρας

Θλιβομαι, ντρέπομαι, εκνευρίζομαι,

κρατιέμαι μην ξεφύγω.
Ελπίδες δεν έχω πια.

Ανοήτος δεν είμαι. 
Δεν θα ξεφύγουμε απ΄ το μαύρο.
Δεν θα λογαριαστούμε ποτέ
με τους φαύλους που κάθε χρόνο
μας βυθίζουν στο μαύρο.
Δίχως άνοιξη πια. Δίχως καλοκαίρι.
Μια απροσδιόριστη εποχή στην Κόλαση.
Μια ασταμάτητη οθόνη στραμμένη στον εφιάλτη.
Κατάρα της Δήμητρας;
Απουσία της Περσεφόνης;
Δεν ξέρω γιατί μας σέρνει
μαζί της αυτή η πλάση.
Γιατί φυτρώνουμε σαν ζιζάνια;
Κρύψε μας τον ήλιο,
τεφρέ ουρανέ της Καλαμάτας.
Γεμάτε καπνό ουρανέ της Καλαμάτας,
κρύψε μας το φεγγάρι.