Άναψε όλα τα φώτα
για να μας πει πόσο όμορφα
κρέμεται στον ουρανό
το φεγγάρι.

Φύτρωση

 Η ανάγκη σου να φυτρώσεις

σε έκανε να πιστεύεις

πως κάπου βαθιά μέσα σου

κρύβεις τη μυρωδιά του θυμαριού.

Όμως το φύλλωμά σου σε προδίδει

κι όσοι διαβαίνουν πλάι σου

από τη ρίζα σε τραβούν και σπας.

Και ποτέ δεν αναρωτήθηκες:

«μήπως είμαι μαϊντανός;»

Μοιρολόι

Έχεις κι εσύ κακόμοιρε
Κουπιά σε μαύρα χάλια
Που μόλις πέσουν στο νερό
Λιώνουν σαν παξιμάδια
Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Αιώνες μετά τις εκβολές
όταν η φωνή μας σκόνη
θα πάλλεται στον αιθέρα,
οι νότες που δέθηκαν
σε μια μεταλλική κλωστή
με μια και μόνη ανάσα
μ' ένα λίκνισμα πτίλoυ
ελαφριά θα αντηχούν
σαν σε μυστική συναυλία
και θα ξεγελούν
το μαύρο τρικέφαλο σκυλί
και του χάρου τα καρακόλια

Τότε τα δυο μας άδυτα
σαν τρελά τρυγόνια
που γλίτωσαν το ζάρι
—με βιολιά και τουμπελέκια—
θα πεταρίζουν πέρα
απ’ τα φαράγγια
του γέρου Ταΰγετου

θα καθρεφτίζονται ξέπνοα
στης Λήθης τις νεροσυρμές

Γιατί, άδειε τάφε,
—γαμώ τα πάντα σου—
μέσα στο συννε-
φοσκέπαστο 
γκρίζο νταμάρι
το μάθαμε καλά
πως έρχεται σεισμός
                                                                                                                                      

Γιατί, δυνάστη χρόνε, 

που τάχα χτικιάζοντας
τη σάρκα κυλάς·
από την παρθενική 

αγαλματώδη ροή μας
ποτέ δεν κινήσαμε.

Μαύρο δάκρυ

Κλαίνε κι οδύρονται
οι γραφιάδες·
τριγύρω τέφρα
κι ούτε ένα τοσοδά ξυλαράκι
για να κρεμάσουν τα γραπτά τους
ούτε ένα κομμάτι χαρτί
για να εκδώσουν
τα ποιήματά τους
για την πυρκαγιά.

Εκποίηση

Τόσα μας λες

για όλα τ' άλλα

μα τίποτε για το παζάρι

έξω από την πόρτα σου.

Τόσα μας λες

και δεν καταλαβαίνεις

πως είναι κούφια·

πως εσύ, φιλαράκι,

ήσουν ο πρώτος

που ξεπουλήθηκε.

Τώρα όμως

κλείσε το στόμα σου.

Σ' αυτό το χάος

που φτάσαμε

κανένας προδομένος

δεν βρέθηκε να σου πει

πως έφτασε η ώρα

να βγάλεις τον σκασμό;

Υστεροφημία

Τουλάχιστον ας γράψουν
πως γοητεύτηκα από κάτι υψηλό
πως άνοιξα πανιά
για μια τούφα χρυσάφι
πως χάθηκα στη ρότα
για των Μακάρων το νησί
στης Άρνης την πηγή
πως έβρεξα τα χείλη.

Ας πουν πως ξέχασα
φίλους και σπιτικό
πως μολυσμένο δόρυ
άσπονδου εχθρού
δίχως οίκτο διαπέρασε
δυο προτεταμένα στήθη.

Ας προσπεράσουν πως τράβηξα
σ' ένα αδιέξοδο αντιηρωικό
πως νόμισα τις σκέψεις μου
αρμαθιές κλειδιά
κι αντί να φτάσω στην πύλη
κλείστηκα μια για πάντα εδώ μέσα.

Υποκρισία

Σωριαζόμουν στη γη

και σαν σκουπίδι

με κλωτσούσατε.

Τώρα που στέκω ορθός

σκούζετε γιατί

δεν σας ρίχνω ματιά.