Καημένα κωλόπαιδα να 'ξέρατε
γιατί τσακίσατε τα νιάτα σας
χορεύοντας σέικ·
τα τσακίσατε για να ξοδεύουν
μελάνι οι ποιητές.

 Άναψε όλα τα φώτα
για να μας πει πόσο όμορφα
κρέμεται στον ουρανό
το φεγγάρι.

Φύτρωση

 Η ανάγκη σου να φυτρώσεις

σε έκανε να πιστεύεις

πως κάπου βαθιά μέσα σου

κρύβεις τη μυρωδιά του θυμαριού.

Όμως το φύλλωμά σου σε προδίδει

κι όσοι διαβαίνουν πλάι σου

από τη ρίζα σε τραβούν και σπας.

Και ποτέ δεν αναρωτήθηκες:

«μήπως είμαι μαϊντανός;»

Μοιρολόι

Έχεις κι εσύ κακόμοιρε
Κουπιά σε μαύρα χάλια
Που μόλις πέσουν στο νερό
Λιώνουν σαν παξιμάδια
Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Αιώνες μετά τις εκβολές
όταν η φωνή μας σκόνη
θα πάλλεται στον αιθέρα,
οι νότες που δέθηκαν
σε μια μεταλλική κλωστή
με μια και μόνη ανάσα
μ' ένα λίκνισμα πτίλoυ
ελαφριά θα αντηχούν
σαν σε μυστική συναυλία
και θα ξεγελούν
το μαύρο τρικέφαλο σκυλί
και του χάρου τα καρακόλια

Τότε τα δυο μας άδυτα
σαν τρελά τρυγόνια
που γλίτωσαν το ζάρι
—με βιολιά και τουμπελέκια—
θα πεταρίζουν πέρα
απ’ τα φαράγγια
του γέρου Ταΰγετου

θα καθρεφτίζονται ξέπνοα
στης Λήθης τις νεροσυρμές

Γιατί, άδειε τάφε,
—γαμώ τα πάντα σου—
μέσα στο συννε-
φοσκέπαστο 
γκρίζο νταμάρι
το μάθαμε καλά
πως έρχεται σεισμός
                                                                                                                                      

Γιατί, δυνάστη χρόνε, 

που τάχα χτικιάζοντας
τη σάρκα κυλάς·
από την παρθενική 

αγαλματώδη ροή μας
ποτέ δεν κινήσαμε.

Μαύρο δάκρυ

Κλαίνε κι οδύρονται
οι γραφιάδες·
τριγύρω τέφρα
κι ούτε ένα τοσοδά ξυλαράκι
για να κρεμάσουν τα γραπτά τους
ούτε ένα κομμάτι χαρτί
για να εκδώσουν
τα ποιήματά τους
για την πυρκαγιά.