23ο Δημοτικό Σχολείο Καλαμάτας

Με το πρώτο ξεκούρδιστο χτύπημα
του σταματημένου ρολογιού 
τα τσιμεντένια σκεπάσματα τραβώ,
ξεσκονίζω γουλιά-γουλιά το παλιό μου γάλα,
αγγίζοντας τη σχισμή του Εγκέλαδου, 
σπρώχνω του Σεπτέμβρη το έλασμα,
ατενίζω το ξεθωριασμένο προαύλιο
- ένα αγουροξυπνημένο παιδί του ’90
στοιχίζεται με τους συμμαθητές που ξέχασαν -
αντισεισμικός συναρμολογώ το λυόμενο
δίχως χαρτί και μολύβι μετρώ απουσίες,
πρωτίστως τις δικές μου, ξεγελώ με ζαβολιές
τον χρόνο, όπως την έφερνα στον δάσκαλο,
βγαίνω ν' ακουμπήσω δυο διψασμένα χείλη
κάτω απ’ τη σιδερένια βρύση της στέρησης,
κλωτσώ μακριά τη μπάλα της ενηλικίωσης,
επιστρέφω να παραδώσω λεύκη κόλλα
και κρύβομαι πίσω απ’ την κομμένη καρυδιά 
που λεηλατούσαμε στο σχόλασμα.
«Πέντε, δέκα, δεκαπέντε, είκοσι… εκατό,
φτου και βγαίνω». Ατενίζω τους μεγαλύτερους 
που φεύγουν βαστώντας σφιχτά τ’ απολυτήριο. 
Ακόμα να εμπεδώσω το μάθημα...

Πρόζα 2020

 Ειλικρινά, δεν μπορώ να βρω τίποτε στέρεο στην ελληνική κοινωνία. Κανένα έρεισμα, καμία προκοπή, καμία ελπίδα. Στο σαρκίο μας παρασιτούν μύγες του απόπατου, ύαινες και κοράκια. Ευτέλεια...

Βαδίζουμε ξανά την ατραπό του Μεσοπολέμου με το βλέμμα καρφωμένο στον Τάρταρο. Η άμαξα που μας μετέφερε κόλλησε στην άμμο. Καθήλωση. Με τι χέρια θα τη σηκώσουμε πια; Εμείς, ουραγοί. Χωρίς σκοπό χορευτές. Παλιάτσοι. Καμποτίνοι. Κρανία του Άμλετ. Μηδενικά χαραγμένα στην άμμο.

Απαιτείται τιτάνια προσπάθεια για να καθαρίσει η κόπρος του Αυγεία.

στα δυο σπασμένο μάρμαρο

Φύλλα μυγδαλιάς και πεφταστέρια 

έραιναν το γλυπτό τους σύμπλεγμα

το πρώτο δείλι κάτω απ’ τις ροδοδάφνες.

Τώρα στο πάρκο που άλλοτε αγαπήθηκαν,

στο πάρκο που κύλησε  βιαστικά μακριά της

σπάραγμα οξειδωμένου διάκοσμου,

κόρη, στα δυο σπασμένο μάρμαρο,

μονάχη σ’ άδειο βάθρο στέκει.

 

[Άτιτλο]

Σαν αποδιωγμένο περιστέρι ο ποιητής
απ’ το τρίτο πάτωμα ίσα που φαίνεται,
καθώς το ράμφος του βυθίζει ξανά
στ’ απόνερα της θύμησης.

Αποβάθρα

Είμαι γεμάτος ξηρά
είσαι γεμάτη πανιά.
Η σάρκα που τάχα ξόδεψα
ακόμα με τυλίγει.
Πώς να βρω θέση στ’ όνειρο
δίχως διαβατήρια φτερά;
Αδίκως με γυρεύεις,
δεν σου ανήκω.
Στ’ όνειρο δεν ανήκω.
Έναν ακόμα λαθρεπιβάτη
ανάμεσα στα εμπορεύματα
θα ανακαλύψουν οι αφυπνίσεις
πριν απ’ την πρώτη καλημέρα.

Eικόνα: Yann Pendariès, The pier N°2 - Fine Art photography - Original Art photography.

Παραλογή

Ξεφεύγουν απ’ το σήμα

οι πρόωρα χαμένες ποιήτριες

καβαλούν κατάσπρο άτι

στον άνεμο στήνουν δόκανα

βρίσκουν πάλι το λευκό τους φουστάνι.

Παίζοντας κρυφτό στους αιθέρες

τινάζουν ύφασμα μεταξωτό

τις σβηστές όλο άνθη καρδιές τους

για ν’ ασημώσουν τη Σελήνη

μας λούζουν φως σαν άστρα

κάθε δείλι στέκουν πάνω

απ’ το κάστρο ή την προκυμαία.

Απλώνοντας σφουγγάρια μνήμης

μαζεύουν αχείμαστους ποταμούς

με ήλιους ντύνουν χέρσα τοπία

της γενέθλιας γης που αγκάλιασαν.

Ποτισμένες νάματα αθανασίας

πέρα από αρχή και τέλος

αθέατες κραδαίνουν το δόρυ

στην ισόβια μάχη μας με τη φθορά. 

Εικόνα: Fernand Khnopff, I Lock the Door Upon Myself, 1891

Στον Τ.Π.

Αν η Ποίηση περιορίζεται
σ' αυτό το απεχθές που συναντάμε
στα παραποιητικά κυκλώματα
καλύτερα να σε βρίσκει
-μια και έξω- στο δόξα πατρί
και να σε στέλνει...αδιάβαστο.