Ανεράδα

Σ’ ακένωτο λεβέτι, κτέρισμα λησμονημένης πολιτείας, με δάκρυ ξεπλένει και κρασί την πρώτη ηλιαχτίδα. Σμίγει με μυστικά βοτάνια την ύστατη αστραπή. Στη διαπασών το μυστικό βιολί, μα σαν σιωπήσεις νυκτωδία, ξέχειλο της Άρνης το ποτήρι, πέρα, ως τα κύτταρα, θα κυλίσει. Θα εξαϋλωθώ; Θα λάμψω; Κανείς ποτέ δεν έδωκεν απόκριση. Κανείς δεν τόλμησε ν’ απαντήσει.

Εικόνα: Salvador Dali,"Le Fee (The Fairy)"

Boυβή Σειρήνα κι όμως
στο νησί της με τραβά.
...................................................

Πατρίδα είναι εκεί
που οι κόρες του ανέμου
λικνίζονται στη σιωπή.

Άνοιξη

Dali - Spring

Στα μαλλιά σου πεσμένα φύλλα

βρόχινο νερό στα χείλη.

Στέρεψαν οι  πηγές.

Φιλί δεν φτάνει

να μας ξεδιψάσει.

Κοίτα τα έντομα!

Αιθέριοι δεσπότες.

Για μια σταγόνα αίμα, 

άδικα κυνηγάμε

τους λιλιπούτειους δάσκαλους

των πτήσεων μας .

Μην κάνεις θόρυβο!

Σιγά, να κρυφακούσουμε

τη φυλακισμένη καρδερίνα.

Ας μυηθούμε στη γλώσσα των πουλιών.

Ακατάληπτη κι όμως μας ταιριάζει.

Θα σπεύσουν άραγε; Θ’ ανταποκριθούν

στο κάλεσμά μας τα πρώτα χελιδόνια;

Σύρε να ξεσκονίσεις τη φωλιά.

ολόχρυση η μικρή γωνιά

στο φτωχικό σου παραθύρι.


Έλα να χαθούμε στους αγρούς!

Τον ύπνο του φιδιού

άσε με να ταράξω

σπάζοντας τον χαλκά

του αρκουδιάρη που παραμονεύει.

Στη φύση δεν χωρούν δεσμά.

Ακολούθησε με!

Στεντόρεια του Οδυσσέα η φωνή,

ξεχύνεται απ’ το χώμα.

Ακολούθησε με!

Στα πολυσύχναστα παζάρια δεν θα βρούμε.

την μοσχομυρισμένη άνοιξη των υποσχέσεων.

Εγχάρακτον

Εις τον Γοργίαν, υιόν του Σωφρονίου


Καλλίας Κρίτωνος.

Πτερωτής λέξεων.


Τα πρωινά Απολλώνιος,

Διονυσιακός τα βράδια.

Όσο λάμπει ο ήλιος

θιασώτης του Λόγου,

υπό του ημίφωτος της Σελήνης

θαλαμηπόλος του Ενστίκτου.





Εικόνα: Άθικτη αρχαία ρωμαϊκή επιγραφή που ήρθε στο φως κατά τη διάρκεια ανασκαφών στην αρχαία θρακική πόλη Καβύλη.

[]

Αργαδινός ξενίτης σε μια κορφούλα αλαργινή
κι όμως δεν λέω να κινήσω απ' τ' όνειρο.

Macabre

Χτένισα τις λέξεις  Κύριε,

κάλυψα επαρκώς τα χάσματα

φοβούμενος τις υλακές των κριτών.

Κι όταν τυχαία ορθώθηκε

το λησμονημένο κάτοπτρο

ατένισα τη φρικτή αλήθεια.

Κάμποσες τρίχες έλειπαν.

Αραίωση, πρόβα για το πλήρες τίποτα.

Το πλήρες τίποτα...

Κατά τα φαινόμενα αργεί.

Μα Εσύ μπορείς να με σπλαχνιστείς.

Τώρα που συμφιλιώθηκα με το χώμα,

την πρώτη και μάλλον ύστατη

επίκληση Σου απευθύνω.

Κάνε, αν λησμονηθώ να γίνω
τρύπιο άθυρμα στα χέρια
του Άμλετ ή του Καρυωτάκη.

Τίποτε περισσότερο.

Lawrence Olivier as Hamlet 1948

Γυναίκα

Μαθημένη στους κραδασμούς της σμίλης

ντύνεσαι κόκκινη γύμνια του Modigliani

για να παρασύρεις την ακαμψία μου

πέρα από φάσματα ιριδισμών.

Σειρήνα σπαραξικάρδιου άσματος

σπας των βημάτων το συρτάρι

κι ελίσσεσαι-νεφέλη άπιαστη-

μ’ αέρινες κινήσεις που με πονούν.

Θαμώνας πάρωρης ήβης-του Gray

κακέκτυπο-, σπεύδω να σ’ αγγίξω.

Aπάτη ήταν! Θα διαλύσω την αρμύρα

στην αλχημεία των ανάγλυφων.

Πρηνής σωριάζομαι στ’ αγκωνάρια

άμορφος γόνος σαρκώνομαι

ξεπλένοντας στων στοιχειών τα ίχνη

σταγόνες στραπατσαρισμένο άλικο.

 

Κόκκινο γυμνό (1917)

Πίνακας του Αμεντέο Μοντιλιάνι (1884-1920)