Στον Η.Σ.

 Ἡ  δική σου πόρτα στέκει  ὀρθάνοιχτη φίλε!

Μακάρι ν΄ ἄνοιγαν διάπλατα ὅλες.

Οἱ ἔνοικοι κάνουν χάζι ἀπό τήν κλειδαρότρυπα,

 ὅμως ποτέ δέν ἀνοίγουν στόν ἀλλόκοτο ὁδοιπόρο.

Φαίνεται ὄτι  ἡ  σύγχρονη κοινωνία  τρέμει τόν Ἄνθρωπο,

τή θέλουν φοβισμένη γιά νά τήν ποδηγετοῦν.

Οἱ διαπροσωπικές σχέσεις θεωροῦνται ξεπερασμένες,

σύμφωνα μέ τήν περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα  τῆς ἐποχῆς.

Ὅλα ἀποκτιοῦνται γρήγορα μέ τό πάτημα ἐνός κουμπιοῦ

δέν πρέπει ν' ἀναλωνόμαστε σ'  ἀπαρχαιωμένες μικρότητες,

διαπροσωπικές σχέσεις,  φιλίες καί λοιπές μαλακιές.

Σήμερα ὁ  Χρόνος καταβρόχθισε τόν  Ξένιο Δία

ἐκδικούμενος τήν προαιώνια ἀνταρσία του,

ἐμάς τούς περαστικούς θά διστάσει νά συντρίψει;

Κι ὅμως κάποιοι ἀφήνουμε τήν πόρτα μας ὀρθάνοιχτη.

Ὠς ἡ  ἀνυπότακτη Θηβαία κάποτε,

ἐξορίσαμε  τό φόβο τής συντριβῆς.

Ἐμείς φτερωμένοι σάν τόν Ἴκαρο

θά χανόμαστε λεύτεροι στά πελάγη τῆς σκέψης .

Ἴσως ἀκολουθήσουν κι ἀλλοι τό παράδειγμά μας .

Τό ἀνοιγμα τῆς δικῆς σου πόρτας ,  εἶναι  ἀρκετό.

                            

Ανεκπλήρωτο ταξίδι στη Λησμονιά

Μακριά απ΄τη σήψη μακριά απ΄την καταχνιά

είπαμε πως θα ταξιδέψουμε!

Στις ηδονές, στον έκλυτο το βίο,

το πιοτό τη ζήση μας χαρίσαμε

Είπαμε πως θα ταξιδέψουμε!

Μακάριο ύπνο λαχταρώντας, απ΄ το σώμα μας κυλήσαμε

σ΄αλαργινούς κόσμους βαθιά στη λησμονιά.

Παρείσακτες μνήμες στ' άβατα χάη ορκιζόμασταν να βυθίσουμε.


Μα οποία θλίψη ! Απατηθήκαμε .

Άταφο τον Ελπήνορα

στην ψυχή μας κουβαλήσαμε,

πλανημένοι από της γνώσης τη θεά

στης σκέψης μια για πάντα τα δεσμά

το εφήμερο του χρόνου μαυρίσαμε.

 Δεν ήρθε λύτρωση καμιά,

 τα πάθη τα μεγάλα λαχταρίσαμε.



Είπαμε πως θα ταξιδέψουμε!

Μα οποία θλίψη ! Απατηθήκαμε.

Μ' όσα μας 'τάξαν, όμως δεν συμβιβαστήκαμε

Κι αυτό αρκεί !

Θεία Μέθεξη

Κι ὄταν αὐτό τό φῶς θά σβήσει, ἐγώ στό σκότος

θά γεύομαι τή γλύκα τῆς ὑπέρτατης  εὐδαιμονίας .

Διψασμένα τά σωθικά μου ἐναγωνίως θά ζητοῦν

τή δροσιά πού τά  χείλη σοῦ χάριζαν,

ὄταν τά ἡδονικά  κορμιά μας πάλλονταν

ἀπολαμβάνοντας τό  ἐκστατικό  ἐκεῖνο ᾆσμα

πού  ἀόρατα ἔψελναν Μουσόληπτοι Ἐρωτιδεῖς

γόνοι μιᾶς ἀρχέγονης Μητέρας Γῆς

πού  ἄπ' τά βάθη τοῦ Πόντου ἔξαφνα ἄναδύθηκε

ὄταν  τό  σύμπαν ξεπήδησε ἀπ’ τα χάη

καί  σάν ἄγριο θεριό ἐξημερώθηκε

κι ὐποτάχθηκε σ΄ἐμᾶς γιά νά  στεγάσει

τούς εὐλογημένους ἀπ’ τή  Χθόνια Θεά πόθους μας.

Σαγηνεμένη ἀπό 'σένα ἡ Οὐράνια οἰνοχόος

ξέγνοιαστα μᾶς μεθοῦσε γεμίζοντας τοῦς κρατῆρες

μέ κρασί πού οἱ  Βοτρυάδες Νύμφες τοῦ Ἰάκχου

πότιζαν μέ τό δάκρυ τους γιά ν' ἀνακουφίσουν

τήν πίκρα τῶν θλιμμένων ἐραστῶν τους

γιά τ’ ὁρισμένο ἀπ΄τή Μοῖρα Ἄτραπο τέλος .

Ὄταν εὐλαβικά σμίγαμε γιά νά θυσιάσουμε

τόν ἄχραντο ἱδρῶτα μας στούς βωμούς τῆς Κοσμογόνας Ἕλξης

ἡ  Θεία Ἐργάνη πρόσταζε ὀρεσίβιες παρθένες Κόρες

νά  πλέξουν από ἀγριλιά ἀμάραντα στεφάνια

γιά  νά  μᾶς στέψει ἀόρατη η  ζωοδότρα Λιβιδώ

κι  ὀ  πτερωτός καί  πλᾶνος  Ἵμερος

ἀποθεώνοντας τή  σαρκική μας μετουσίωση.

Ἀκόμα κι ἄν κάτωχρος κι ἀπόκληρος

περιπλανιέμαι σέ δύσβατα μονοπάτια

ἡ  πεπερασμένη ψυχή μου θά λυτρώνεται

συναισθανόμενη  τήν ὑπερκόσμια  συμμετρία.

Η αγαπημένη του εξόριστου ποιητή

Είχε το χάρισμα να μιλά μ΄ αρμονικές νότες και χρώματα,

να διαβάζει λέξη-λέξη την ψυχή του εξόριστου ποιητή.

Αναμειγνύοντας στο γλυκό κρασί του νηπενθή φίλτρα,

προσπαθούσε  να κατευνάσει τις αρνητικές σκέψεις του.

Με την παιδική αθωότητα και την απόξενη μελαγχολία της

χάρισε στην τέχνη του αισθητική αρτιότητα και  φαντασία.

Το γλυκό της βλέμμα καρφωμένο στα μάτια  τον ταξίδευε

μακριά δείχνοντάς του  δρόμο για τη μελλούμενη  δόξα.

Όμως η  ευαίσθητη καρδιά από ενδοιασμούς γεμάτη

την έκανε ν΄ αναβάλλει το  ταξίδι της επιστροφής,

ν' αρνείται τη συντροφιά του ποιητή που  η ίδια λύτρωσε.

Τι  κρίμα να πονά μια γυναίκα που αγαπιέται !

Στή ''δημοκρατία" τῶν καιρῶν μας

Ἀπολίθωμα προαιώνια ἐξαφανισμένης δόξης,

τ' ὄνομά σου περιτριγυρισμένο μέ πλούσιες ἐκφράσεις,

κεῖται ἐγχάρακτο σέ πολυσέλιδα  ἱστορικά ἐγχειρίδια.

Μέσῳ ὑπερσύγχρονων μεθόδων προώθησης ,

 σεσημασμένοι χρυσοκάνθαροι σέ πλασάρουν

τάχα  γιά την ἠθικοπλαστική διαμόρφωση τοῦ πλήθους.

'Υπόδειγμα ἀθεράπευτα χαμερποῦς γνώσης,

τ' ὄνομά  σου ἐπαναλαμβανόμενη ἐπῳδός

δουλουπρεποῦς δάσκάλου πού ζητεῖ τή

σιγή τῶν ἄβουλων μαθητῶν του.

Φάσμα τῆς μεγάλης τῶν θεσμῶν πτώσης,

τό  ὀνομά  σου κηλιδώνεται ἀπό τούς γκεμπελίσκους

κι ἀπ’ ὅσους μέ περίσσιο θράσος σ’ ἐπικαλοῦνται

γιά νά καλύψουν τά  συμφέροντα καί τίς ἀνομίες τους.

 Ἐγκλημα τῆς μεγάλης τῶν καιρῶν μας πλάνης

ἀπ΄  τ' ὄνομά  σου αἰώνια νά ξορκίζονται

ὅσοι ἔχουν  μάθει νά  ζοῦν λεύτερα,

ἀρνούμενοι τά  προσχεδιασμένα  μέτρα.

Συμπτώματα ὀξείας παρακμής

Σάν τσουβάλι στοιβαγμένος σέ μιά αἴθουσα ἀποπνικτική ,

ἀπεγνωσμένα ψάχνεις νά  βρεῖς  τήν παιδεία χάσκοντας στό  μαυροπίνακα

 Ἀναγνωρίζοντας τό δάσκαλο ὡς αὐθεντία

κοπιάζεις  ν΄ ἀποστηθίσεις  κάθε ἄχρηστη λεπτομέρεια

ἀπό  τ'  "ἀξιόπιστα "σχολικά ἐγχειρίδια .

Κοινωνικοποιεῖσαι, μαθαίνοντας νἀ ὑποτάσσεσαι

καί νά δίνεις πίστη στούς ἐπαΐοντες λογοκόπους

καί  στό  Κυνοβούλιο πού ἄκριτα καλεῖς "ναό τῆς Δημοκρατίας",

ἀγνοῶντας  τήν ἐτυμολογία καί τά συνθετικά τής λέξης "Δημοκρατία".

Μή  δυνάμενος νά διακρίνεις τή διαφορά ψυχαγωγίας καί διασκέδασης,

συνήθισες ν' ἀναλώνεσαι στά λαϊκότροπα σκουπίδια.

Καίτοι ἀνιστόρητος και ἀνελλήνιστος ,κομπάζεις

μέ ὑπερηφάνεια γιά τἀ ἑλληνορθόδοξα ἰδεώδη,

καί  παλεύεις νἀ διατηρήσεις ἀνόθευτη τή φυλή σου.

Ἀδιαφορῶντας παντελῶς γιά τό ὑποθηκευμένο

μέλλον σου,  χασκογελᾶς καί κάνεις τεμενάδες

σ' ὅσους σέ θέλουν ὑπνωτισμένο κι ἐλεγχόμενο,

κατηγορῶντας γιά   δράση ἀντεθνική,

ὅσους παλεύουν  νἀ σ' ἀφυπνίσουν.

Θλίβομαι γιἀ τήν κατάντια σου ἀλλοτριωμένε ραγιά,

τά ὄνειρά σου γλυκά κι ὁ ὕπνος σου μακάριος.

Μά θά ‘ρθει ἡ  ὤρα   ξανά νά σηκωθεῖς στά πόδια σου

καί μέ τα δυό σου ρωμαλέα χέρια θά συντρίψεις

τ' ἄψυχο ξόανο πού μονάχος κατασκεύασες

καί   μέχρι τώρα λατρεύεις νά ὕπακοῦς.

'Υποθῆκες έλευθεροφροσύνης

Λεύτερη κι ἀπροσκύνητη βάστα τή  βούλησή σου Ἄνθρωπε.

Εἶσαι ὁπλισμένος μἐ φυσικό σφρῑγος καί  ψυχικό σθένος

γιά νά δραπετεύσεις ἀπ΄  τά κολαστήρια τῆς χειραγώγησης

καί τά  κρεματόρια τῶν παρῳχημένων   ἐκείνων ἀγκυλώσεων,

πού  μέ θέρμη προπαγανδίζουν ψευτοιδεολόγοι

ἀποβλέποντας στήν πλήρη ἀπονέκρωση του πνεύματός σου.

Πεισματικά ἀρνήσου τό  δέλεαρ τῆς ἐπίπλαστης εὺδαιμονίας

ὄταν οἰ Σειρῆνες τῆς ὐπερκατανάλωσης σε κατακλύζουν,

ἀποβλέποντας στή διαιώνιση τῆς χειραγώγησης τοῦ γένους σου.

 Πᾶψε νά φοβᾶσαι τά  ἐκπαιδευμένα ἀπ’ το Δυνάστη ὄρνια

πού  ἀδιάκοπα μέχρι τώρα σοῦ σπαράζουν τά σωθικά,

γνωρίζοντας πῶς ἔχεις τρόπο  νά  τά ἐξημερώσεις.

Σφάλισε  στό σεντούκι σου τίς ἀνεδαφικές ἐλπίδες.

Γιά σέ δέν ὑπάρχουν Μεσσίες καί ἀπό μηχανῆς θεοί.

Μονάχος τά δεσμά τής δουλείας σου θά σπάσεις,

ἀνοίγοντας νέους δρόμους γιά τό γένος σου,

ὄταν καταλάβεις ὄτι ἡ ἀτομική ἐλευθερία

ἀποτελεῖ θεμέλιο γιά τή διεκδίκηση τῆς συλλογικῆς.

Ἀπό τἀ ἐρεβώδη πρῶτα σπαράγματα τῆς ὔπαρξης,

ὡς τήν ἀποθέωση τῶν ἀναγεννησιακῶν τεχνῶν.

μονάχο τιμαλφές πού  οἱ  προπάτορες μᾶς κληροδότησαν,

 ἡ τάση γιά ἀναρρίχηση ἀπ΄τό χαμερπές στό ὕψιστο.

Στό χέρι μας εἶναι νά σαρώσουμε ξανά τά μεσαιωνικά ἀδιέξοδα.