Παρομοίωση

«Να ζήσεις σαν τα ψηλά βουνά»
η πρώτη παρομοίωση που άκουσα.
Χείλη δεν διάβασαν σχήματα λόγου,
ψιθύρισαν στα καταράχια τη μνήμη
χωρίς χαρτί, κονδύλι, γραμματική.
Ακρίτες, κλέφτες, απελάτες
προξενητάδες απ’ τη Βαβυλώνα…
βαρύς αχός ακούγεται· αντίλαλος αιώνων.
Τέχνη βγαλμένη απ’ τις ρίζες μας,
πόσο εύκολα σε ξεχάσαμε
στοιβαγμένοι στις αίθουσες.
Η ποίηση μία ανάμνηση πια.

Η κατάρα της Δήμητρας

Θλιβομαι, ντρέπομαι, εκνευρίζομαι,

κρατιέμαι μην ξεφύγω.
Ελπίδες δεν έχω πια.

Ανοήτος δεν είμαι. 
Δεν θα ξεφύγουμε απ΄ το μαύρο.
Δεν θα λογαριαστούμε ποτέ
με τους φαύλους που κάθε χρόνο
μας βυθίζουν στο μαύρο.
Δίχως άνοιξη πια. Δίχως καλοκαίρι.
Μια απροσδιόριστη εποχή στην Κόλαση.
Μια ασταμάτητη οθόνη στραμμένη στον εφιάλτη.
Κατάρα της Δήμητρας;
Απουσία της Περσεφόνης;
Δεν ξέρω γιατί μας σέρνει
μαζί της αυτή η πλάση.
Γιατί φυτρώνουμε σαν ζιζάνια;
Κρύψε μας τον ήλιο,
τεφρέ ουρανέ της Καλαμάτας.
Γεμάτε καπνό ουρανέ της Καλαμάτας,
κρύψε μας το φεγγάρι.

Επανάληψη

 

Τις ώρες της ζέστης

ξεφυλλίζω το κορμί σου,

κάθε που αντηχεί το κόκκινο

ξεχνιέμαι στο κρυφτό σου

σε ψηλαφώ καθώς λουσμένη απορίες

μιλάς στον Έρωτα· λαλιά υπεριώδης.

 

Εσύ, οι γλώσσες που δεν έμαθα,

Ποίηση, Πλαστουργία,

Τραγούδι των Σειρήνων,

οι βράχοι σε τρέμουν σαν θεά.

Στερνός Αργοναύτης του μύθου

προσμένω μια και μόνη ανάδυση

στη Γη των Αιθιόπων

με δύο κομμάτια ύφασμα

το σώμα σου, το σώμα σου,

το σώμα σου ως το τέλος…

 

Γεννήθηκες στον μυχό,

ποτέ δεν σ’ αντίκρισα

κι ας το χαράζω στη γραφή,

αρμυρίκια πάνω απ’ το δάκρυ

νάματα θλίψης τραντάγματα,

στην άμμο θα κυλίσεις ξανά.

Παρερμηνεία

Δεν είμαι ο Κωστέας με τα ούζα,

φτιάχνω αποστάγματα από ίσκιους κι ελπίδες

στο καζάνι μου πατημένες λέξεις

είμαι οινοχόος του αιθέρα· γεμίζω

αθέατα ποτήρια μ΄ αισθήσεις

δίνω την καρδιά μου άσπρο πάτο.

Ακόμα δεν μεθύσατε...

 

Ποτέ δεν διάβασα χημεία

είμαι αερικό με μυστικά οινοπνεύματα

μαζεύω ρόγες απ’ τ’ αστέρια.

Παίρνοντας την ευθύνη της σύγκρουσης

σαν τροχονόμος του γκρίζου

τρομάζω τα σκιάχτρα της γης.

Μην με διαβάζετε όταν οδηγείτε.

 

Πατέρας

Κατεβαίνει με το μηχανάκι
ο πατέρας απ’ τον ουρανό,
αργοκυλά προς τα πίσω
το τραίνο της απουσίας,
γίνεται αύρα, κολλά
στα ξανθά της μαλλιά. 
Συμφωνίες αηδονιών παραδείσιες

ντύνουν με φως από θάνατο

τη μαρμάρινη, ξεχασμένη σάλα,

χορδή- χορδή αγγίζει την αρμονία του

στη μεσονύχτια μοναξιά του πιάνου.

Σχεδόν λυγμός, κυλά αθέατος, 

κανείς δεν την είδε να κλαίει.

Επιστρέφει στους αιθέρες της

το ίδιο μαύρο σύννεφο.

Επιτάφιος

Lilacs out of the dead land

T. S. Eliot


Αποβραδίς ρώτησα στον καφενέ
γιατί κρεμάσανε τον φάντη.
Στην πλατεία σωρός τ΄ άχυρα·
δυναμώνει η φωτιά της μνήμης,
η προδοσία ντυμένη παλιόρουχα.
Δεν έχω κλείσει τα πέντε.
Κροτίδες πέφτουν απανωτά
στ’ ασβεστωμένο καλντερίμι·
 μια σταγόνα μύρο στα μάτια.
Ακόμα να κλείσω τα πέντε,
πλάι στη γέρικη χαρουπιά
o ίσκιος της παιδικής πίστης
συντρίβει την ενήλικη λήθη.
Συχνά ψηλαφώ όσους
δεν γύρισαν απ’ την περιφορά.

Κωνσταντίνος Κωστέας

Κι αν δεν μπορώ
να χαράξω το κορμί σου
σ' ένα κομμάτι χαρτί,
είναι γιατί μακριά σου ξεχνώ
τι χρώμα έχει το πάθος.