Εγχάρακτον

Εις τον Γοργίαν, υιόν του Σωφρονίου


Καλλίας Κρίτωνος.

Πτερωτής λέξεων.


Τα πρωινά Απολλώνιος,

Διονυσιακός τα βράδια.

Όσο λάμπει ο ήλιος

θιασώτης του Λόγου,

υπό του ημίφωτος της Σελήνης

θαλαμηπόλος του Ενστίκτου.





Εικόνα: Άθικτη αρχαία ρωμαϊκή επιγραφή που ήρθε στο φως κατά τη διάρκεια ανασκαφών στην αρχαία θρακική πόλη Καβύλη.

[]

Αργαδινός ξενίτης σε μια κορφούλα αλαργινή
κι όμως δεν λέω να κινήσω απ' τ' όνειρο.

Macabre

Χτένισα τις λέξεις  Κύριε,

κάλυψα επαρκώς τα χάσματα

φοβούμενος τις υλακές των κριτών.

Κι όταν τυχαία ορθώθηκε

το λησμονημένο κάτοπτρο

ατένισα τη φρικτή αλήθεια.

Κάμποσες τρίχες έλειπαν.

Αραίωση, πρόβα για το πλήρες τίποτα.

Το πλήρες τίποτα...

Κατά τα φαινόμενα αργεί.

Μα Εσύ μπορείς να με σπλαχνιστείς.

Τώρα που συμφιλιώθηκα με το χώμα,

την πρώτη και μάλλον ύστατη

επίκληση Σου απευθύνω.

Κάνε, αν λησμονηθώ να γίνω
τρύπιο άθυρμα στα χέρια
του Άμλετ ή του Καρυωτάκη.

Τίποτε περισσότερο.

Lawrence Olivier as Hamlet 1948

Γυναίκα

Μαθημένη στους κραδασμούς της σμίλης

ντύνεσαι κόκκινη γύμνια του Modigliani

για να παρασύρεις την ακαμψία μου

πέρα από φάσματα ιριδισμών.

Σειρήνα σπαραξικάρδιου άσματος

σπας των βημάτων το συρτάρι

κι ελίσσεσαι-νεφέλη άπιαστη-

μ’ αέρινες κινήσεις που με πονούν.

Θαμώνας πάρωρης ήβης-του Gray

κακέκτυπο-, σπεύδω να σ’ αγγίξω.

Aπάτη ήταν! Θα διαλύσω την αρμύρα

στην αλχημεία των ανάγλυφων.

Πρηνής σωριάζομαι στ’ αγκωνάρια

άμορφος γόνος σαρκώνομαι

ξεπλένοντας στων στοιχειών τα ίχνη

σταγόνες στραπατσαρισμένο άλικο.

 

Κόκκινο γυμνό (1917)

Πίνακας του Αμεντέο Μοντιλιάνι (1884-1920)

Νεοελληνική Ιστορία

Χαμένος στα ψιλά γράμματα

ύστερα από τόσες εξετάσεις,

συγχέω συμμάχους κι εχθρούς,

ξένους κι όμαιμους νεκρούς

στα χαρακώματα ατενίζω.

Μη με ρωτάτε για νίκες.

Μετρώ ναυτικούς αποκλεισμούς,

δακτύλους προστατών, χρεοκοπίες…

Ακόμα άκρη δεν έβγαλα.

Πως να ποντάρω "άσπρο" ή "μαύρο";

Από τζόγο δεν ξέρω.

Μετρώ τη χασούρα,
δεν θα μας σώσει κανείς.

Ανατρέχω στον Μεσοπόλεμο.

τόση γνώση δεν πήγε χαράμι.             

                  Στον Μεσοπόλεμο…

Εκεί ανήκω παρότι τρομάζω.

Όπλο δανεικό δεν έχω

για να παίξω μαζί σας τον Διχασμό.

Φωνητική σύγχυση

«Θα σου κλείσω το στόμα με χίλια φιλιά»
την άκουσα να τραγουδά μια πασχαλιά.
Συρτάρια ελπίδες, τρεις μήνες και κάτι
έκρυβαν φιλιά ανεπίδοτα.

Σφραγισμένα βλέφαρα πια...

Τώρα που δεν μου τραγουδούν

οι κακές αναμνήσεις γίνονται θηλιά

-σαν παιδάκι μπερδεύω τα σύμφωνα -

ώσπου να με τυλίξει βρόχος απαρηγόρητος.

Δεν παν’ στην ευχή τα παλιά.

Nocturne

Αέρινο άρμα απ’ τα κρυστάλλινα βουνά
την προσγειώνει στο προσκέφαλο σιμά
αθέατη το μυστικό κουτί ν΄ ανοίξει.

Της το μηνύσανε κι απόψε τα πουλιά
πως έγνοια  πάρωρη τον βασανίζει.

Οι νότες στήσανε χορό απαλά,
σφαλούν οι αισθήσεις. Αόρατα δεσμά.
Σε πλάση μαγική απόψε  θα κυλήσει.

Ένα κουβάρι  γίναν μες στη σιγαλιά,
αδάκρυτους η αυγή θα τους τυλίξει.