Έξοδος

Πόθοι  παρθενικοί σ'  άσωστο κρημνό κυλήσαν,

φυλλοβόλα  ίχνη  καλύψαν  σύγκορμη την  ξηρά.

Δεν αναθρώσκει στις εστίες ζωογόνος φωτιά 

αναθυμίαση   πνιγηρά  η καμένη ύλη.

Ο  ζέφυρος άρπαξε το στερνό  μαντήλι…

Μονάχη γλώσσα έμεινε το «έχε γειά»…

Θλιμμένοι πλεύσαμε  να εξοντώσουμε τα τέρατα.

-«Θα πνίξουν τους γέρους» κράζουμε «τα μελανά ιστία».

-Ξέπνοοι θ΄ατενίσουμε του κόσμου τα πέρατα,

ή αναπαυόμενοι θα διηγούμαστε τη νεανική μας απιστία;

Αντιστάθμισμα

Ξεχυθήκαμε μ’ ορμή στους ουρανούς.

και η στέρεα σφαίρα αμύνθηκε σθεναρά.

Το πτερωθέν όνειρο, πελάγιο πνίγηκε.

Το πεπερασμένο δέρας δονείται σύγκορμο,

απ’ το σκουριασμένο χτύπημα της ώρας.

Ο αδηφάγος πατέρας ποτέ  δεν έχασε.

Τ’ ανέγγιχτο που ψάλαμε  μας στοιχειώνει.

Άραγε προορίζεται η μεταρσίωση για τους βιαστικούς;

Τι θα προλάβουμε; Άτιμο πράγμα η στέρηση

μα δεν αφήσαμε ούτε μια πνοή ν΄ αναλώνεται ανούσια.

Τουλάχιστον εμείς δεν δειλιάσαμε…

T' ανεύρετα καλοκαίρια

Με πρόσταξες να σε ψάξω στα καλοκαίρια…

Παρατεταμένη η αργία παρέλυσε τ΄ άκρα μου,

δίχως αντίσταση το κορμί βυθιζόταν στη νηνεμία,

τις νύκτες εξαντλημένος άγγιζα την στεριά...

Παρασυρμένη απ’ την φθαρτή σαγήνη δεν κόπιασες

ν΄ ακούσεις την καταιγίδα που μαινόταν εντός μου.

Ανήμπορη να συμβιβαστείς με την αέναη ροή

ζήτησες να προσκολληθώ σε μια φευγαλέα στιγμή.

 

Έφυγα για να εξημερώσω τη στερνή ηλιαχτίδα

που η μοίρα απόθεσε στην σκοτεινή κλίνη μου.

Πως αλλιώς ν’ αντιμετωπίσω το ψύχος που πλησίαζε;

 

Συγχώρα με που δε σε βρήκα στα καλοκαίρια...

19 Ιουλίου 2016

Τα πραγματικά έργα τέχνης είναι θνησιγενή, ως εκ τούτου αδίκως πασχίζουμε να τ' ανιχνεύσουμε στο χαρτί. Η υψηλότερη δόση ποιητικότητας αναλώνεται στον αντίλαλο της ζωοδότρας κραυγής κατά τη στιγμή που ο χαμένος αργοναύτης αντιπαλεύοντας την κίβδηλη, φθαρτική σύμβαση που καλείται πραγματικότητα, συνειδητοποιει πως σε κάποια όμματα καθρεφτίζεται το άυλο.

Η δημιουργικότητα δεν χαρίζεται στους εύκολα προβλέψιμους. τους στάσιμους, τους συμβατικούς. Η μεταρσίωση ανήκει στους τυφλούς εραστές της στιγμής, στους αλαφροΐσκιωτους, στους άφοβους πλάνητες που αφήνουν το ορμέμφυτο να τους παρασύρει ως τα βάθη, καθώς έχουν εμπεδώσει το αναπόφευκτο του ολέθρου και εμμανείς πέφτουν στο ξίφος όπως ο Αίας. Η γνώση ανήκει στους ακάματους ταξιδευτές και υπερπόντιους αναζητητές μιας και μόνο λέξης, νότας, ή πινελιάς, στους ρακοσυλλέκτες που βρίσκουν την υπέρτατη ουσία σ' όσα το πλήθος χαρακτηρίζει ευτελή. Η φαντασία βρίσκεται άφθονη σ΄ αυτούς που κοπιάζουν, όταν περιγράφουν ακόμα και πράγματα οφθαλμοφανή....

Λαοκόων

Ατός μου διέγνωσα τη φενάκη των Δαναών.

Τα φίδια έσφιξαν σύγκορμη τη γενιά μου!

Άσκοπη αποδείχτηκε μια ακόμα συντριβή.

Οι παθόντες κομπάζουν για νίκες περιφανείς

πατρώα έδη, θήκας προγόνων και κτερίσματα

Η τυμβωρυχία γίνηκε εθνική ασχολία.

Και να τα Τρωϊκά αναβίωσαν!

Χασισωμένοι από τους ψευδοπροφήτες οι Θερσίτες

αναρριχήθηκαν για μια ζήση μακάρια και δοτή

όμως κατέστησαν ψωμοζήτες χαρίζοντας

ποτισμένη γη για μια χάρτινη αντιπαροχή.

Τώρα πωλούν όσο-όσο ότι μένει για να σωθούν

μα οι θυσίες εξευμενίζουν τους καπήλους,

νωθρό κείται το δαιμόνιο της δαμασμένης ψυχής.

Και ο φρικτός Νεοπτόλεμος λάθρα τα τείχη θα διαβεί

για να γκρεμίσει το φασκιωμένο μέλλον της πολιτείας.

Ἐν άμφιβόλῳ

Τα θέλω μας ισόβια μαραμένα

σε χέρσα πλάση που παρασιτούν τα μη

βρέξε τα χείλη σου και σπάσε το ποτήρι

άσε τον σκάρτο χρόνο να παλινδρομεί.

Ατένισες το άπειρο κοιτάζοντας το βάθος

ο δρόμος δύσβατος, το χάος σε καλεί

Πίστη στο ένστικτο σανίδα σωτηρίας,

κυλά ο όλεθρος και γίνεται ζωή.

Μυριάδες χρόνια πριν διδάχθηκες τη γλώσσα

απ' τα κοιλώματα ορθώνεται  κραυγή,

τεμάχισαν οι αργυραμοιβοί τη δόξα,
έσχατη βάσανος αντήχηση  σιγής...

Επίκαιρη στα χρόνια μας η ευτυχία,

η αμφιβολία χτύπησε ασθένεια λοιμική

ας εκποίησαν οι χαλκείς την Ιστορία

η αλήθεια δεν θα μείνει στα συρτάρια μυστική ...

Απότομη Έγερση

Ίδρως να χύνεται στις πένας το λαγήνι,


ελλείψεως και υπερπληρώσεως αντιστάθμισμα


προίκα θαμμένη ,η χαρά που αναβοσβήνει


πίκρα θα μένει ερμητικής σιγής απάνθισμα.


Θήρευση λέξης, εισβολή σε ξένο όνειρο


μα πριν γραφτεί , στίχοι στα δυο ξεφλουδισμένοι


δήγμα της έλξης, τάχα η δόξα προσμένει


μα η πεζότης σε ξημερώνει φενάκης όμηρο.