Στούς ἐκποιητές τῆς (παραποιημένης) Ποιήσεως

Ζυγίζουν τίς ἰδέες μέ ἀνοίκεια μέτρα καί σταθμά,

Τήν αὐθεντία πλέον ποιός ν' ἀμφισβητήσει τολμᾷ;

Διδάσκουν πώς ἀξίζει  καί καινοτομεῖ πιά τό εὐπώλητο

καί πρέπει νά σιωπήσει ὁριστικά κάθε βέβηλο  κνώδαλο.

Ἐδῶ καί χρόνια οἱ πνευματικοί ταγοί κατέστησαν ὠκύποδες λαγοί,

δίχως οἶκτο πρῶτοι ἐγκαταλείπουν τό καράβι ὄταν ναυαγεῖ.

Τῶν κραταιῶν τά ψιχία νά τσιμπᾷ τό ἀχόρταγο ράμφος

ἡ ἀκαδημαϊκή ἐξέλιξη ἀναμφίβολα ἀκατανίκητο πάθος.

Kαθ΄ἕδρας  πάντα ἀκκιζόμενοι μέ τό γνωστό περισπούδαστο ὔφος,

προστάζουν  ν' ἀποκηρύξουμε ὄσα ὑποσχεθήκαμε ἔνα δείλι στό  ἡμίφως.

Μονάχη   ἐγνοια ἡ διαστρέβλωση, εὐσεβές ἕργο ἡ  λογοκρισία.

Βαφτίσαν τήν ἐλευθερία βαρβαρότητα, ὕψιστη ἀρετή στέφθηκε  ἡ  ἀκρισία.

Διακήρυξαν πώς θά μας μάθουν νά σκεφτόμαστε 

καί  θά γεμίσουν τ΄ ἀδειανά σακιά μέ ἡθικές ἀξίες,

πώς  τήν ἐφηβική ὁρμή θά καταστείλουμε

 μ΄  ἀναλώσιμους  φίλους, ἀσπασμούς καί χειραψίες.

Πρώτη  φροντίδα τους νά διαφυλαχτεῖ ἡ  τάξη

κί  ἡ ζήση μας νά καταστεῖ πιότερο  "κοινωνική",

ἐν κατακλεῖδι προσφέρονται νά  μάς διδάξουν

 ἡ γραφίδα μας νά γίνει δημιουργική.

Στά  ἡθικοπλαστικά  πιεστήρια ὅμως ἀναπαράγονται κακότεχνοι κλῶνοι.

Οἱ στίχοι πού εἶναι καταδικασμένοι νά σωθοῦν εἶναι γραμμένοι μέ αἷμα.

Fragmentum Anaximenis Milesii

Οἷον ἡ ψυχὴ ἡ ἡμετέρα ἀὴρ οὖσα συγκρατεῖ ἡμᾶς, καὶ ὅλον τὸν κόσμον πνεῦμα καὶ ἀὴρ περιέχει.

[(Αέτ. I 3, 4 (D. 278)].

Ὡς Ἔρως κοσμοσείστης  μαίνεται και ταράττει τό ἅπαν

ό λογισμός  παρείσακτος εἰσβολεύς πίπτει ἀναχαιτισθείς.

Θάνατος  Νυκτός υἱός  , φύσει άναζωογονητικός

παραπλανητικά τελεσίδικος ,κρατεῖ τά ἡνία

             ἁρματηλάτης πτερωθείς.

Χωλός Ἥφαιστος δορυφόρος 

πυρφόρος βάναυσος Προμηθεύς

τραντάζει τα ἔργα τῶν θνητῶν ἀήρ βάσανος

 σκοταῖος ἰχνηλάτης Ύπερποντίου Ἀχερουσίας,

          πραματευτής ῥηξικελεύθων βίων.

'Αδήριτη ἀνάσα θεραπενίς Ἀνάσσης Ποιήσεως

 διά τοῦ ἀνέμου διασπαρθεῖσα πανταχοῦ

τονώνει κόσμους ἑρμητικά ὑποφώσκοντες.

-Ἁμαρτάνεις Θαλῆ, τό ἄκτιστον ὕδωρ ἐξατμίζεται

-Μήν κλαίεις τούς νηπίους Ὀδυσσεῦ,

ἦταν  μοιραῖο νά σκιστεῖ  ὀ ἀσκός τοῦ Αἰόλου.

Ἠ ἐπανάσταση τῶν ἀποκλήρων

Κάθε ἀλήθεια βυθίζεται ἀπροσδόκητα στήν ἀκρoτάτη  λήθη

κι  οἱ παγιωμένες λύσεις κρίνονται ἐκ τῶν πραγμάτων ἀλυσιτελεῖς.

ὄταν ἡ  παννυχίδα τῶν ἀποκλήρων τελεῖται μυστηριακά μέ παρελάσεις

καί λαμπαδηφορίες στήν ἀπροσπέλαστη κι ἄκτιστη Ἱερά Ὁδό,

ὁ πάντα ὁρμώμενος ἀπό τό  χρέος  ραψωδός δέν παρεκκλίνει.

Οἱ χορδές πάλλονται ἐκστατικά μέ νότες πρωτάκουστες, πολεμικές

σκοπός νά πλήξουν θανάσιμα τό βασίλειο τῆς ἐπίπλαστης ἁρμονίας.

 Οἱ δρακόντειοι νόμοι πλέον δέν ἐχουν καμία ἰσχύ,

πᾶσα θέσφατη ἐντολή ἐπιβάλλεται ὁμοθυμαδόν νά παραβιαστεῖ,

ἡ ἐξουσία τοῦ φόβου εἶναι γραμμένο ν' ἀνατραπεῖ μέ τό  πρῶτο βῆμα

ἀρές ἀναθέματος θά στοιχειώσουν καθένα πού δειλιάζει καί λοξοδρομεῖ,

πρωτόλειες ποιήσεις πλέον δέν ἐπιτρέπουν παρακλήσεις καί  συγχωροχάρτια.

Συνίσταται σ΄ ὁποιον κατατρύχεται ἀπό ἐπαμφοτερισμούς

ἀπό  τήν ὑπέρτατη ἐκείνη ἔκστρατεία ἄμεσα ν' ἀποσυρθεῖ,

εἶναι γραπτό νά μή γευτεῖ τήν θριάμβευση τῶν ἀποκλήρων.

Γιά λίγους νοεῖται ἐπιβίωση δίχως ἀλήθειες και καθιερωμένες λύσεις.

Διελκυστίνδα

Διαφιλονικούμενον ἔδαφος Δύσεως κι Ἀνατολής,

στό μεταίχμιο ἐδῶ δύο ἀντίρροπων τάσεων.

Σκονισμένος  ἀπό τό μάγμα τῶν κόκκινων χρόνων,

καλοῦμαι ν΄ ἀπαντήσω στό  ἡράκλειο δίλημμα.

Ξέρω πώς τά νεκρά φάσματα δέν πρόκειται ν΄ἀναπαυτοῦν

ἄν δεν καλύψουμε τοῦ αἰῶνα μας τά χαίνοντα χάσματα.

Ἀναθεώρηση τῆς ἀπόφασης δέν προβλέπεται,

Εἶστε ἀμείλικτοι ἐσεῖς τοῦ μέλλοντος οἱ κριτές

γι΄αὐτό πρέπει νά πάψω νά μετεωρίζομαι

σάν παρείσακτος πρόσφυγας δῶθε-κεῖθε.

Ἀλίμονο μου, ἄν τολμήσω νά συμβιβάσω τό ποταπό

καί  τό ὕψιστο πού ἀχάλαστα θεριά μέ τραβοῦν,

παλεύοντας νά ἐπιβληθοῦν τό ‘να στ’ ἄλλο.

Ἐτσι ἐπιστρέφω ξανά στό γνωστό μονοπάτι.

Ἠ ἀκατάλυτη μοῖρα δίχως οἶκτο ὅρισε

τά θεμέλια νἀ  'μαστε τῆς πόλης τῶν ἰδεῶν.

Ἀπάτη τά οὐράνια. Oἱ δυνάμεις πού συσσωρεύω

θά κρίνουν ποιόν δρόμο θ΄ἀκολουθήσω.

Ἀπαγορεύεται νά στρἐψω τό βλέμμα πίσω.

εἶναι ἀμείλικτοι τοῦ μέλλοντος οἱ κριτές.

Ἆισμα Πολεμιστήριο

Τά  ὅπλα τους ,  δίχως φραγμούς παρέδωσαν.

Τούς ἀρκεῖ  να τελοῦν μέ τρόπο χριστιανικό,

μνημόσυνα γιά 'κεῖνες τίς χαμένες εύκαιρίες

και νά  κραυγάζουν σά  νήπια.

Τώρα δέν ἀκονίζουν τά ξίφη πού κληρονόμησαν

μ΄ ἀφήνουν ἀπό τίς πληγές τοῦ χρόνου νά σκουριάζουν,

γιά νά θυμοῦνται τά κλέη  τῶν προγόνων .

Σύμφωνα μέ τις βαθυκίτρινες φυλλάδες  συνετίστηκαν,

κι  ὑπάκουσαν  στα κελεύσματα της αλλήθωρης   ηθικής,

βάζοντας ταφόπλακα στούς ὅρκους πού μέ

 θάρρος 'δώσαν μέ τούς συντρόφους  στήν πρώτη νιότη .

Τώρα θυμοῦνται τά περασμένα καί κλαψουρίζουν, αδιαφορώντας

 γιά τ' όμιχλώδες μέλλον τῶν παιδιῶν τους.

Ὁ θρῆνος ὅμως δέν ταιριάζει στούς τολμηρούς!

Ἡ ἀδράνεια γεννᾷ ὑδροκέφαλους ὑποτακτικούς!

Γι΄ αὐτό τίς κάνες ἀπ΄τή σκόνη τῆς ντουλάπας καθαρίζω,

ἔστω καί μόνος  τό σῶμα θά διατηρήσω αὔταρκες. Ἀλώβητο κι  ἀκατάβλητο τό φρόνημα

ἀκόμα κι  ἄν ὑποστῶ τή  συντριβή.

Ὅσοι φυγομαχοῦν ξέρω,  τή νίκη μου θά καπηλευτοῦν.

 Ὁ θρήνος δέν ταιριάζει στούς τολμηρούς !

Ἀς διακηρύττουν πώς ἡ  μοναξιά φτιάχνει  δονκιχῶτες,

ἐγώ τίς ἀσπίδες δέ χαρίζω  στούς  ραβδούχους δούλους .

Μέ  τό  καράβι μου γιά νέα γῆ  θά σαλπάρω,

 γιά  ἀταξίδευτους και λιπόψυχους ἀδιαφορώντας!

Εἰλικρινά ἀπορώ φίλε μου , πῶς κοιμοῦνται  τά βράδια

καί  μέ τι μάτια τά πρωϊνά ἀντικρύζουν  τά  παιδιά τους!

Στον Η.Σ.

 Ἡ  δική σου πόρτα στέκει  ὀρθάνοιχτη φίλε!

Μακάρι ν΄ ἄνοιγαν διάπλατα ὅλες.

Οἱ ἔνοικοι κάνουν χάζι ἀπό τήν κλειδαρότρυπα,

 ὅμως ποτέ δέν ἀνοίγουν στόν ἀλλόκοτο ὁδοιπόρο.

Φαίνεται ὄτι  ἡ  σύγχρονη κοινωνία  τρέμει τόν Ἄνθρωπο,

τή θέλουν φοβισμένη γιά νά τήν ποδηγετοῦν.

Οἱ διαπροσωπικές σχέσεις θεωροῦνται ξεπερασμένες,

σύμφωνα μέ τήν περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα  τῆς ἐποχῆς.

Ὅλα ἀποκτιοῦνται γρήγορα μέ τό πάτημα ἐνός κουμπιοῦ

δέν πρέπει ν' ἀναλωνόμαστε σ'  ἀπαρχαιωμένες μικρότητες,

διαπροσωπικές σχέσεις,  φιλίες καί λοιπές μαλακιές.

Σήμερα ὁ  Χρόνος καταβρόχθισε τόν  Ξένιο Δία

ἐκδικούμενος τήν προαιώνια ἀνταρσία του,

ἐμάς τούς περαστικούς θά διστάσει νά συντρίψει;

Κι ὅμως κάποιοι ἀφήνουμε τήν πόρτα μας ὀρθάνοιχτη.

Ὠς ἡ  ἀνυπότακτη Θηβαία κάποτε,

ἐξορίσαμε  τό φόβο τής συντριβῆς.

Ἐμείς φτερωμένοι σάν τόν Ἴκαρο

θά χανόμαστε λεύτεροι στά πελάγη τῆς σκέψης .

Ἴσως ἀκολουθήσουν κι ἀλλοι τό παράδειγμά μας .

Τό ἀνοιγμα τῆς δικῆς σου πόρτας ,  εἶναι  ἀρκετό.

                            

Ανεκπλήρωτο ταξίδι στη Λησμονιά

Μακριά απ΄τη σήψη μακριά απ΄την καταχνιά

είπαμε πως θα ταξιδέψουμε!

Στις ηδονές, στον έκλυτο το βίο,

το πιοτό τη ζήση μας χαρίσαμε

Είπαμε πως θα ταξιδέψουμε!

Μακάριο ύπνο λαχταρώντας, απ΄ το σώμα μας κυλήσαμε

σ΄αλαργινούς κόσμους βαθιά στη λησμονιά.

Παρείσακτες μνήμες στ' άβατα χάη ορκιζόμασταν να βυθίσουμε.


Μα οποία θλίψη ! Απατηθήκαμε .

Άταφο τον Ελπήνορα

στην ψυχή μας κουβαλήσαμε,

πλανημένοι από της γνώσης τη θεά

στης σκέψης μια για πάντα τα δεσμά

το εφήμερο του χρόνου μαυρίσαμε.

 Δεν ήρθε λύτρωση καμιά,

 τα πάθη τα μεγάλα λαχταρίσαμε.



Είπαμε πως θα ταξιδέψουμε!

Μα οποία θλίψη ! Απατηθήκαμε.

Μ' όσα μας 'τάξαν, όμως δεν συμβιβαστήκαμε

Κι αυτό αρκεί !