Απρόσμενη συνάντηση

Ξεκλειδώνοντας την πόρτα
συνάντησα το Άγχος μου
καθισμένο στην πολυθρόνα:
«Γιατί με ξέχασες;» ψιθύρισε.

«Μακριά απ' το σώμα σου κρυώνω.

Βάλε γρήγορα ένα ποτό
και κάτσε να τα πούμε». 

Στο προσκέφαλό της

Την κοιμίζω
με τα πιο γλυκά τραγούδια,
κάνω μυστικές συμφωνίες
με τον άνεμο να μη φυσά,
ασημώνω τα μαλλιά της
με το φεγγάρι,
στέκω σιωπηλός στο προσκέφαλό της
μην της χαλάσω τ’ όνειρο

κι ο κόσμος ξυπνά
με το ίδιο εφιαλτικό πρόσωπο.

Άσβεστη

Μπορεί πια να ξυπνά νωρίς,
να ξοδεύει τη μέρα της
σ΄ έναν υπολογιστή,
να σκέφτεται τι να μαγειρέψει
και πώς θα βγάλει τον μήνα,
να βλέπει ένα άλλο πρόσωπο
στον καθρέφτη της
κι όταν περπατά
έναν εφιαλτικό κόσμο.

Μπορεί πια να μη δίνει σχήμα

σ΄ όσα τη φωτίζουν

με κόκκινη λαδομπογιά,

να μην πίνει τ’ άντερά της

στα παγκάκια ως αργά.

Όμως τη σιγοκαίει

η ίδια εφηβική 

φλόγα για ποίηση. 

Δέντρο

 

Πάνω στις ρίζες σου
θα φυλλοροείς,
καθώς ο άνεμος
σού τσακίζει τα κλαριά

κι η δίψα γι' άνοιξη

ως το πρώτο χελιδόνι

θα σιγοτρώει το ξύλο

που καλύπτει το κορμί σου.

Αλεύρι

Σαν στάχυ ποδοπατάτε

την καρδιά μου.

Θα 'ρθουν δύσκολες εποχές

και δεν θα ξέρετε

πώς βγαίνει τ’ αλεύρι! 

Ερωτήσεις

Πόση δύναμη κρύβει το πάθος;
Σε μια νύχτα μέσα γίνεται βράχος.
Πώς τυλίγονται στο λαιμό
- βρόχος αιώνιος - τα άγχη;
Σαν άμαξα που τρίζει
σε πηγαίνουν στα ίδια λάθη.
Πόσο εύκολα ξεχειλίζει τ' όνειρο;
Φθαρμένο απ' την υγρασία μελάνι
στις λευκές σελίδες κυλά.

Τόσο κοντά το χθες;

Άραγε το φτάνουμε; 
Κι αυτή η ζωή που ξοδεύουμε,
γιατί να θυμίζει είδωλο θανάτου; 

Δύο κόσμοι

Ο κόσμος που ατενίζω
απ' το παράθυρο κάθε πρωί

κι εκείνος που ψηλαφώ
μέσα μου πριν κοιμηθώ
είναι γεμάτοι ανθρώπους.

Ποτέ μου δεν κατάλαβα
πώς γίνεται να είναι
τόσο διαφορετικοί.