Εθνική υπερηφάνεια

Σιδερένια ράμφη στο ναό σου
-θέα, μην πάλλεις το δόρυ-
κάλυψαν το άρμα του ήλιου.
«Για του έθνους ξανά την τιμή»
μιλούν στ’ αδειανά σχολεία,
μετά την επιτυχή αποστήθιση
της γιαγιάς Ιστορίας μαθητές

βυθισμένοι στην οθόνη της αλαλίας,
τριγύρω χρώματα μα κανένα κύμα
δεν θα φέρει το γαλάζιο που έχασα.
Τα αγρίμια του Ταϋγέτου ουρλιάζουν
ποιος θα συντάξει την επιστολή
προς τους σύγχρονους εφευρέτες ολέθρων;
Ένας αιώνας πικρός μανές της Μικρασίας
για το ποδάρι που παίξανε στο ζάρι
κακοφορμίζει η πληγή των παππούδων μας,
νεκροί «υπέρ πατρίδος» ως και την Κορέα,
σατυρικό δράμα η Ειρήνη εκδικείται
ως και η ελπίδα ενέσιμο σκεύασμα
διασωληνωμένη εκτός εντατικής
η Γενιά του Πολυτεχνείου δίνει τον τόνο
«Ελλάς Ελλήνων αναλώσιμων» το σύνθημα,
αχός δεν ακούγεται στον ματωμένο
απ’ τους φανταχτερούς ελιγμούς ουρανό,
ατσαλένιοι γυπαετοί σχίζουν τον αιθέρα
«μικράν και κατάπτυστον ψυχήν έχουν αι μάζαι».

Η απόφαση

Το θέμα είναι να πάρεις την απόφαση,

να πεις «άλλη αναβολή δεν υπάρχει».

Μη μένεις πιστός στις ενδείξεις·

στην γκρίζα πόλη σ' ακολουθούν,

σαν μοίρες στέκουν στο προσκεφάλι.

Προπάντων μη φοβάσαι το αποτέλεσμα

η αριθμητική κρύβει τη λύση,

αν καταπιείς το κουκούτσι της σκέψης,

δεσμεύεσαι στο σπήλαιο των δειλών.

Το θέμα είναι να πάρεις την απόφαση,

πέπλο που ξεθωριάζει η νύχτα

μην ψιθυρίζεις μυστικά, άδειο κοχύλι η κόχη.

Ειδάλλως, μια για πάντα ν' αποδεχτείς

τη φρικτή τροχιά των πραγμάτων.

Θάνατος

Ο θάνατος ξεχύνεται στους δρόμους,
προσπερνά ένα κόκκινο κορίτσι
περιμένει το άνοιγμα των ταμείων
στήνεται για ώρες στην ουρά
με κοιτά με πρησμένα μάτια
νομίζω πως μου χαμογελά
κάνω να τον προσπεράσω
συνήθισα τα δόντια του.
Ο θάνατος τρυπώνει στο πετσί μου
φωλιάζει αθέατος στην καρδιά
με τόσο αίμα που κύλισε
λησμονώ το δικό μου.
Ο θάνατος γίνεται ρυάκι
μαύρη χολή στις φλέβες
αισθήσεις πνίγει και φωνές.
Πώς θα περιγράψω τον θάνατο
που έρχεται και θα έρθει;

Inception

Το ίδιο όνειρο μοιραζόμαστε.

Kι εσύ που έκλεισες τα μάτια
τάχα πως θα φύγεις μακριά
σε χώρες δίχως κούραση,
σε χρόνους φευγαλέους.
Kι εγώ που τη νύχτα ξεκλειδώνω
με το λίκνισμα των άστρων
πάνω στ' άτακτά μου χαρτιά.


Το ίδιο όνειρο μοιραζόμαστε.

Mην βιαστείς να πετάξεις
των δευτερολέπτων τα ψίχουλα,
ράμφος έχει η συνείδηση
μα η άτιμη δεν χορταίνει.
Τις χαραμάδες μη σφαλνάς,
ξέρεις πως θα τρυπώσω.

Δεν θα ξυπνήσουμε ποτέ.

Οι δείχτες (ζεϊμπέκικο)

Σαν το νερό κυλούν οι δείχτες
μα έχει σπάσεο το γυαλί
τα μάτια μου σβήνουν οι πίκρες
με σιγοκαίει το στερνό φιλί.

Στην μαύρη πλάση ποιος με προσμένει;
Η ανάσα που 'ψαχνα έχει χαθεί
τριγύρω σύννεφα και δεν θα φέξει
μες στο σοκάκι που μ΄ έσυρες, ζωή.

Στην μαύρη πλάση ποιος με προσμένει;
κλαίνε για μένα οι ρεματιές
κάθε ελπίδα έχει στερέψει
διπλά σφαλίσαν του κόσμου οι κλειδωνιές.

Σαν το νερό κυλούν οι δείχτες
ρολόι ξεκούρδιστο, άδεια αγκαλιά
κι αν ξημερώθηκα μες στους αλήτες
ήλιος δεν πρόβαλε στη φτωχογειτονιά.

Βοτάνι αγάπης

Ώρα που λούζονται ομορφιές
με του ουρανού το δάκρυ
βοτάνι αγάπης βλάστησε
και ο τρελός το ψάχνω.
Ρωτώ δεξιά, τρέχω ζερβα
ποια πέτρα να σηκώσω;
Ξερός αγρός κι αγκάθιασμα
έρμη αγκαλιά και πίκρα.

Φεγγάρι

Δεν θλίβομαι για τις ώρες
που έμεινα να προσμένω,
χρόνος είναι και βιάζεται,
μια φορά ας αργοκυλήσει.
Δεν λυπάμαι τα μάτια
που νόμιζαν πως ατένιζαν
τον ίσκιο σου να με τυλίγει,

η αλήθεια μονάχα τα φθείρει.
Δεν νοιάστηκα για το κορμί
που γινόταν ένα με το πουκάμισο
στης αναμονής την υγρασία,
πείστηκα πως είναι φυλακή.
Για το αυγουστιάτικο φεγγάρι
πονώ που τόσο άδοξα
αφήσαμε να ξοδεύεται
και δεν ξανακοιτώ τα ύψη.