Νεοελληνική Ιστορία

Χαμένος στα ψιλά γράμματα

ύστερα από τόσες εξετάσεις,

συγχέω συμμάχους κι εχθρούς,

ξένους κι όμαιμους νεκρούς

στα χαρακώματα ατενίζω.

Μη με ρωτάτε για νίκες.

Μετρώ ναυτικούς αποκλεισμούς,

δακτύλους προστατών, χρεοκοπίες…

Ακόμα άκρη δεν έβγαλα.

Πως να ποντάρω "άσπρο" ή "μαύρο";

Από τζόγο δεν ξέρω.

Μετρώ τη χασούρα,
δεν θα μας σώσει κανείς.

Ανατρέχω στον Μεσοπόλεμο.

τόση γνώση δεν πήγε χαράμι.             

                  Στον Μεσοπόλεμο…

Εκεί ανήκω παρότι τρομάζω.

Όπλο δανεικό δεν έχω

για να παίξω μαζί σας τον Διχασμό.

Φωνητική σύγχυση

«Θα σου κλείσω το στόμα με χίλια φιλιά»
την άκουσα να τραγουδά μια πασχαλιά.
Συρτάρια ελπίδες, τρεις μήνες και κάτι
έκρυβαν φιλιά ανεπίδοτα.

Σφραγισμένα βλέφαρα πια...

Τώρα που δεν μου τραγουδούν

οι κακές αναμνήσεις γίνονται θηλιά

-σαν παιδάκι μπερδεύω τα σύμφωνα -

ώσπου να με τυλίξει βρόχος απαρηγόρητος.

Δεν παν’ στην ευχή τα παλιά.

Nocturne

Αέρινο άρμα απ’ τα κρυστάλλινα βουνά
την προσγειώνει στο προσκέφαλο σιμά
αθέατη το μυστικό κουτί ν΄ ανοίξει.

Της το μηνύσανε κι απόψε τα πουλιά
πως έγνοια  πάρωρη τον βασανίζει.

Οι νότες στήσανε χορό απαλά,
σφαλούν οι αισθήσεις. Αόρατα δεσμά.
Σε πλάση μαγική απόψε  θα κυλήσει.

Ένα κουβάρι  γίναν μες στη σιγαλιά,
αδάκρυτους η αυγή θα τους τυλίξει.

Πλην ενός

Προσδιορισμός της εξαίρεσης.

Δεν συμμετέχει στην παρέλαση

των κατά συνθήκην ουσιαστικών.

Μετανεωτερικός Λακεδαιμόνιος.

Άλαλη γι’ αυτόν η Κοινή.

Δεν πείθεται από Πανελλήνιες Ιδέες.

 Συρία, Εκβάτανα, Βακτριανή

στον χάρτη του δεν βρίσκει.

Εμπρόθετος της απομάκρυνσης.

Καμωμένος από αρνητική πρόθεση
πορεύεται σχεδόν ασύντακτος
δίχως των φόρτο επιθέτων. 
Εμμένοντας στην αφαίρεση
τώρα που γίναν φάλαγγα τα συν
παρεκκλίνει της νικηφόρας πορείας.
Αθέατος θα διαβεί την κόκκινη γράμμη.

Προδοσία

Ορκίστηκα να μη γράψω
κανένα ποίημα για τη βροχή.
Τόσο εύκολα μπορεί κανείς
την ίδια του την όψη να προδώσει.

Ελατήρια

Βυθισμένοι στις υπομνήσεις,

επαναλαμβάνουμε τα χθεσινά

φθαρμένες σελίδες ανοιγοκλείνουν

-κάνουμε πως τάχα γράφουμε-

μηδενικά χαράσσουμε βιαστικά.



Τεντωμένα ελατήρια της ανίας

νιώθουμε · πλησιάζει το ταβάνι,

θέληση θεού δεν μας βαστά.

Στην οθόνη  ονείρατα παιδικά·

η πόρτα έξαφνα ανοίγει.



Εξερευνητές μύχιας λήθης

ξεγλιστράμε απ' το λυκόφως

της ακοίμητης ρευστότητας.

Λιμάνι ζητάμε να μας πάρει

πέρα, μακριά στην άγνοια.

Των αθέατων αδερφών

Πως ν’ αποκρούσω τον ύπνο

που μου στερεί τα δύο μάτια σου

για μια τόση- δα στιγμή;





Ο αδερφός του παίρνει φόρα

και πάνοπλος σιγά-σιγά ξεριζώνει

τις ευγενέστερες ψυχές.































Εικόνα: Ο θεός Ύπνος με τον δίδυμο αδερφό του, θεό Θάνατο.