Χριστούγεννα 2020

Ζήτησε να περάσει τα Χριστούγεννα

σ΄ ένα διήγημα του Παπαδιαμάντη.

Δεν απαίτησε μερίδιο απ’ την πλοκή.

Βωβός στο καπηλειό του Γιάννη Βλάχου

ν’ ακούει ιστορίες θαλασσοδαρμένων. 

Ζήτησε να στέκει κρημνώδης βράχος,

ρίφια λουκιασμένα ν' αγκρομάζεται·

εκεί που σκαρφαλώνουν ξεχασμένοι αλήτες,

ν’ αντηχεί το μοιρολόγι της φώκιας

για τα πάθια του κόσμου και τους καημούς.

Σαν άνεμος να ξεχύνεται. Μ΄ ένα φύσημα

ν’ αντηχήσουν ξανά τρίγωνα σκουριασμένα 

και το τσέρκι στην ασάλευτη γειτονιά.

Ζήτησε να γίνει μη μετρήσιμος,

σταγόνα ρετσίνας στη Δεξαμενή

που χύνεται και ταξιδεύει μακριά

από τέτοια αραχνιασμένα Χριστούγεννα.

Ζήτησε να ξεχάσει φόβους κι απειλές.

©

Kωνσταντίνος Κωστέας 

25/12/2020

Αποσιωποιητικά

Διδαχτήκαμε τα σημεία στίξης.

Βάλαμε τάξη στα γραπτά μας,

αλλάξαμε σειρά...

Ειρωνευτήκαμε, εκπλαγήκαμε,

εκφράσαμε απορίες.

Βάλαμε χρώμα στη φωνή μας,

σταθήκαμε μπροστά από ακροατήρια,

Κεντρίσαμε την προσοχή σας.

Πλέον μιλάμε ασταμάτητα...

Με τον λόγο καλά τα πάμε τελικά.

Ποιος, όμως, θα βάλει τάξη στη σιωπή;

Πάλι μας ξεγέλασε η ποίηση.

Κωνσταντίνος Κωστέας

«Ανδρέας Κάλβος-Εις θάνατον»

 Μην διαβάσετε το ποίημα

αν δεν αναζητήσετε

τους σύγχρονους δολιόφρονες τυράννους,

αν δεν συντρίψετε ιδίοις χερσίν

το βαρύ βάκτρο της δεισιδαιμονίας,

αν δεν αναζητήσετε μέσα σας

τον βωμό της αλήθειας

θυσιάζοντας ακαταπάυστως

αισθήσεις, χρόνο και έξωθεν

καλές μαρτυρίες.

Βιαστικά

 Σκορπίζει η  πάχνη·

ο άνεμος χαϊδεύει τους τσίγκους,

ξετυλίγονται οι πρώτοι πανσέδες.

στις αλέες ξεφωνητά,

αναίμακτα τραβήγματα σφεντόνας

προς τους χαμηλωμένους κλώνους.

Ζωντανό καβαλέτο η φύση

σ’ αόρατες εκθέσεις

μοσχοβολά το ασπροθύμαρο

της κυριακάτικης σχόλης.

Ρυάκια, ξεχασμένα νάματα,

με τις χάρτινες βαρκούλες

τάχα πως σε παίρνουν μακριά,

μα εσύ ταμένος στην ίδια λάσπη

πάλι πέρασες βιαστικά,

το έχει η μοίρα σου πάντα

 να περνάς βιαστικά.

Συνοικιακό καπηλειό

Σαν τα χαμίνια της πλατείας

οι λασπωμένοι ποιητές

τρυπώνουν απ’ τα ξέφτια

του συνοικιακού καπηλειού.

Με παλιά μουρμούρικα

τον κάπελα ξεγελούν,

παραγγέλλουν καυτό μολύβι,

παίρνουν τη θέση τους πλάι στην τάβλα,

μονορούφι πίνουν τις θύμησες ξανά,

το κανάτι δεν λέει ν΄ αδειάσει.

Κοιτάζοντας κλεφτά το τεφτέρι,

διαβεβαιώνουν «θα πιάσω την καλή», 

σβήνουν τα μύχια τους με τον σπόγγο.

Πάνω στο γραπτό τους σκύβουν,

παίρνουν τον δρόμο προς τη λήθη,

Ποτέ κανείς τους δεν ξεχρέωσε.

23ο Δημοτικό Σχολείο Καλαμάτας

Με το πρώτο ξεκούρδιστο χτύπημα
του σταματημένου ρολογιού 
τα τσιμεντένια σκεπάσματα τραβώ,
ξεσκονίζω γουλιά-γουλιά το παλιό μου γάλα,
αγγίζοντας τη σχισμή του Εγκέλαδου, 
σπρώχνω του Σεπτέμβρη το έλασμα,
ατενίζω το ξεθωριασμένο προαύλιο
- ένα αγουροξυπνημένο παιδί του ’90
στοιχίζεται με τους συμμαθητές που ξέχασαν -
αντισεισμικός συναρμολογώ το λυόμενο
δίχως χαρτί και μολύβι μετρώ απουσίες,
πρωτίστως τις δικές μου, ξεγελώ με ζαβολιές
τον χρόνο, όπως την έφερνα στον δάσκαλο,
βγαίνω ν' ακουμπήσω δυο διψασμένα χείλη
κάτω απ’ τη σιδερένια βρύση της στέρησης,
κλωτσώ μακριά τη μπάλα της ενηλικίωσης,
επιστρέφω να παραδώσω λεύκη κόλλα
και κρύβομαι πίσω απ’ την κομμένη καρυδιά 
που λεηλατούσαμε στο σχόλασμα.
«Πέντε, δέκα, δεκαπέντε, είκοσι… εκατό,
φτου και βγαίνω». Ατενίζω τους μεγαλύτερους 
που φεύγουν βαστώντας σφιχτά τ’ απολυτήριο. 
Ακόμα να εμπεδώσω το μάθημα...

Πρόζα 2020

 Ειλικρινά, δεν μπορώ να βρω τίποτε στέρεο στην ελληνική κοινωνία. Κανένα έρεισμα, καμία προκοπή, καμία ελπίδα. Στο σαρκίο μας παρασιτούν μύγες του απόπατου, ύαινες και κοράκια. Ευτέλεια...

Βαδίζουμε ξανά την ατραπό του Μεσοπολέμου με το βλέμμα καρφωμένο στον Τάρταρο. Η άμαξα που μας μετέφερε κόλλησε στην άμμο. Καθήλωση. Με τι χέρια θα τη σηκώσουμε πια; Εμείς, ουραγοί. Χωρίς σκοπό χορευτές. Παλιάτσοι. Καμποτίνοι. Κρανία του Άμλετ. Μηδενικά χαραγμένα στην άμμο.

Απαιτείται τιτάνια προσπάθεια για να καθαρίσει η κόπρος του Αυγεία.