Ο Παλιατζής

Αυτό το σπίτι που το βλέπεις σκοτεινό

τον παλιατζή απόψε να ‘ρθει περιμένει

Δημήτρης Γκούτης

-Ο παλιατζής…Όλα τα παλιά μαζεύω.
Μαζεύω προκρούστειες κλίνες,
πολυθρόνες στοιχειωμένες με θέα το γυαλί,
κλουβιά με φιμωμένα πετεινά
και σύρματα που τεντώθηκαν
για να φράξουν εισόδους.

Συλλέγω κασέτες, αχούς αφανών θιάσων,
 αρμαθιές στήνω πεταμένα φιλιά
αμπαρωμένα θάματα ξεκλειδώνω.

-Ο παλιατζής, παιδιά, στη γειτονιά σας…
Ξεψαχνίζω θαμμένες αυλές,
στον ντορβά μου κλείνω
καπέλα μαθητευόμενων μάγων,
τυλίγω γραβάτες βουλευτών επαρχίας.

Ξαραχνιάζω παιδικές μνήμες.
Με θέρμη, πάλι, την πόρτα σας χτυπώ.
Σε ποιο ανήλιαγο, λίγο πριν το τέλος, κατώγι
θα ψηλαφίσω την περιουσία μου;

Eικόνα: Eugène Atget, Junk Dealer's Shop. (rag picker's series)

Barber and Shop

Στον Γιάννη Δημόπουλο

Γεμάτο το συνοικιακό κουρείο.
Κόντρα στην όψη μου
ακονισμένη φαλτσέτα.
Ψαλιδίσματα του περιττού,
σκόρπια κατάχαμα θυσία
δίχως αίμα και πόνο.

Απάτη του μπαρμπέρη η τέχνη,
πάντα θα  ασχολούμαστε με τρίχες.
Μετά την απομάκρυνση απ’ το ταμείο
ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.

Γινήκαμε όλοι τρίχες, ξεχάσαμε.
Ψευδαισθήσεις πρόσκαιρου κάλλους
μας σπρώχνουν στην ίδια αίθουσα.
Απάτη του μπαρμπέρη η τέχνη
κι όμως σ΄ αυτήν προστρέχουμε.

Γιάννης Τσαρούχης- Το Κουρείο

Το στόμα

Κάποιος χαμάλης άφησε

στον δρόμο  ένα στόμα,

το 'μπασα μέσα κι αμπάρωσα
μην ταραχτούν οι γειτόνοι.

Καθάρισα τις λάσπες

-κάποιοι διαβάτες πατούσαν πάνω

τι να προσφέρει, σκέφτονταν, ένα στόμα-,

ξεκίνησε να αιμορραγεί,
κοκκίνισαν τα γραπτά μου. 

Το κοίταξα θυμωμένος 

«κατέστρεψες τα υπάρχοντά μου», φώναξα,
απάντησε με τη δική μου φωνή.

                          

Τ’ άρπαξα και το κόλλησα

στα χείλη.

                         Ταίριαζε.

Έκτοτε, πορεύομαι

με δύο στόματα.

Οι γείτονες με μισούν.

Ωδή σ’ έναν λησμονημένο ζωγράφο

Ο επαΐων μίλησε για


αναγεννησιακές επιδράσεις


μα εγώ, όχι πως είμαι άτεχνος,


συγκράτησα ότι δεινοπάθησε,


επειδή δεν έγλειφε τον δεσπότη.


Δύσκολα χρόνια τότε, βλέπετε,


-μακριά από εμάς να ‘ναι-.





Α! Η απέχθεια για τους κόλακες τα φταίει,


για ποια Αναγέννηση να σας πω;


Τι να πουν σ’ εμένα τον εμπαθή,


φωτοσκιάσεις, προοπτικές, αναλογίες;


Μάλλον δεν άκουσα τίποτα,


είμαι κι εγώ λίγο κάπως…,


κάπως αχαρακτήριστος.






Κατέχω όμως τον λόγο της λησμονιάς.


Απείθεια προς τη θρησκευτική εξουσία,


αναγεννησιακό αξίωμα, ύψιστο μάλλον.


Να το θυμάστε στα χρόνια που φτάνουν.


Ποια Τέχνη, ποια Ιδέα


μπορείς να υπηρετήσεις δεσμευμένος;


Αυτό βέβαια δεν θα το θίξουν οι επαΐοντες,


δεν ξέρουν, άλλωστε, από τέτοιες ανταρσίες.






Αυτός όμως ήξερε…


Τα δειλινά ξέκοβε


από το φτωχικό του εργαστήρι


βαμμένος και σκονισμένος


από της τέχνης του συμπράγκαλα.


Περιφερόταν στους δρόμους της πόλης


ως αργά. Άθικτος από τα πλήθη.


Ένας αδέσποτος.

Πίνακας: Honoré Daumier (1808 - 1879), «Ένας καλλιτέχνης μπροστά σ' ένα καβαλέτο».

Ανεράδα

Σ’ ακένωτο λεβέτι, κτέρισμα λησμονημένης πολιτείας, με δάκρυ ξεπλένει και κρασί την πρώτη ηλιαχτίδα. Σμίγει με μυστικά βοτάνια την ύστατη αστραπή. Στη διαπασών το μυστικό βιολί, μα σαν σιωπήσεις νυκτωδία, ξέχειλο της Άρνης το ποτήρι, πέρα, ως τα κύτταρα, θα κυλίσει. Θα εξαϋλωθώ; Θα λάμψω; Κανείς ποτέ δεν έδωκεν απόκριση. Κανείς δεν τόλμησε ν’ απαντήσει.

Εικόνα: Salvador Dali,"Le Fee (The Fairy)"

Boυβή Σειρήνα κι όμως
στο νησί της με τραβά.
...................................................

Πατρίδα είναι εκεί
που οι κόρες του ανέμου
λικνίζονται στη σιωπή.

Άνοιξη

Dali - Spring

Στα μαλλιά σου πεσμένα φύλλα

βρόχινο νερό στα χείλη.

Στέρεψαν οι  πηγές.

Φιλί δεν φτάνει

να μας ξεδιψάσει.

Κοίτα τα έντομα!

Αιθέριοι δεσπότες.

Για μια σταγόνα αίμα, 

άδικα κυνηγάμε

τους λιλιπούτειους δάσκαλους

των πτήσεων μας .

Μην κάνεις θόρυβο!

Σιγά, να κρυφακούσουμε

τη φυλακισμένη καρδερίνα.

Ας μυηθούμε στη γλώσσα των πουλιών.

Ακατάληπτη κι όμως μας ταιριάζει.

Θα σπεύσουν άραγε; Θ’ ανταποκριθούν

στο κάλεσμά μας τα πρώτα χελιδόνια;

Σύρε να ξεσκονίσεις τη φωλιά.

ολόχρυση η μικρή γωνιά

στο φτωχικό σου παραθύρι.


Έλα να χαθούμε στους αγρούς!

Τον ύπνο του φιδιού

άσε με να ταράξω

σπάζοντας τον χαλκά

του αρκουδιάρη που παραμονεύει.

Στη φύση δεν χωρούν δεσμά.

Ακολούθησε με!

Στεντόρεια του Οδυσσέα η φωνή,

ξεχύνεται απ’ το χώμα.

Ακολούθησε με!

Στα πολυσύχναστα παζάρια δεν θα βρούμε.

την μοσχομυρισμένη άνοιξη των υποσχέσεων.