Η τελευταία φορά

Έγινε συνήθεια να λέμε
«είναι η τελευταία φορά,
την επόμενη», υποσχόμαστε,
«θα με δείτε αλλιώς
κατά πώς το θέλω πραγματικά»
κι αλήθεια, το προσπαθούμε,
μ' όλες μας τις δυνάμεις
δινόμαστε σ' εκείνο
που τάχα θα μας ανυψώσει·
μα γρήγορα προσγειωνόμαστε
στη στυγνή πραγματικότητα,
εδώ που στέκουν τα εμπόδια,
η μια μετά την άλλη ματαιώσεις,
κι η μόνη μας παρηγοριά
να λέμε «είναι η τελευταία φορά».

Λεηλασία

Δεν είχες τίποτε να δώσεις
κι εύκολα συμβιβαζόμουν
όσο κι αν κρυβόσουν,
όσο κι αν δεν ήθελες
να το παραδεχτείς.
Μα η φρικτή συνήθεια
να λεηλατείς ένα ξερό

— δίχως χυμούς — κουφάρι,
κάνοντας δικά σου
τα πενιχρά που κέρδισα
καθώς αψηφούσα
τον έσχατο κίνδυνο,
ίσκιος φιδιού
στα χνάρια μου
θα σέρνεται
μέχρι να δύσω.

Απόδραση

Ξέχνα με απόψε.

Μια για πάντα

ξέχνα με.

Απ' το διψασμένο μου κορμί 

δεν έμεινε τίποτα

να θυμηθείς.

Τίποτα

απ' τη σάρκα μου

στη φρικτή σου φυλακή

να βασανίσεις.

Προσευχή

Να μπορούσα ν' απευθύνω

μια προσευχή 

στον Υιό του Ανθρώπου 

που ξεχάστηκε απ' τις Γραφές

Εκείνον που αιώνια

προορίζεται να κουβαλά

τον Σταυρό του

και πότε δε φτάνει

στον Γολγοθά

Εκείνον που συνήθισε

να τον σκίζουν

τ' αγκαθιά,

να τον διαπερνούν

του πλήθους οι ταπεινώσεις

που θεός κανείς

τέρμα δεν έβαλε

στο μαρτύριό του.

Δευτερόλεπτα

 Πλάνη 

Οι ώρες που 'λεγα 

«δε σ' αγαπώ» 

Οι ώρες που πίστευα

ότι δε σ' έχω

αγαπήσει. 

Σολωμικό

Ψέμα για πάντα 

που κρατεί 

μακριά το

λυτρωμό μου.

Προσευχή

Να μπορούσα ν' απευθύνω

μια προσευχή 

στον Υιό του Ανθρώπου 

που ξεχάστηκε απ' τις Γραφές

Εκείνον που αιώνια

προορίζεται να κουβαλά

τον Σταυρό του

και πότε δε φτάνει

στον Γολγοθά,

Εκείνον που συνήθισε

να τον σκίζουν

τ' αγκαθιά,

να τον διαπερνούν

του πλήθους οι ταπεινώσεις

που θεός κανείς

τέρμα δεν έβαλε

στο μαρτύριό του.

Πατριδογνωσία

Το αίμα

δεν στεγνώνει

στη χώρα μου.

Το σκουπίζουν

το μπαζώνουν

το πατάνε

μα εκείνο

ποτάμι κόκκινο κυλά

λεκές αιώνιος

περονιάζει

τα ρούχα

το στρώμα

που κοιμάμαι.

Δεν φεύγει πότε.

Η τέφρα

δεν ξεχνιέται

στη χώρα μου.

Σύνθημα οργής

στα χείλη παιδιού

που έμεινε πίσω

σκεπάζει τις ελπίδες

τις ανέσεις

τις δουλειές μας.

Δεν φεύγει πότε.

Αίμα και τέφρα

η χώρα μου

καθώς μ' αγριοκοιτά

στέκω με κομμένη ανάσα.

Το δίκιο στη χώρα μου

δεν στεριώνει.

28/02/2025

Απ' το νοσοκομείο

Καθώς αποστήθιζε
Το τραγούδι του Νεκρού Αδελφού
πριν την στερνή χημειοθεραπεία
κι ενώ η γλώσσα πήγαινε ροδάνι
μπρος στον μαθητευόμενο γιατρό

που άναυδος κοιτούσε

γραπτό της ήταν να κολλήσει
στην προτελευταία στροφή
και τηλεφώνησε 

να της το θυμίσω

απ' τα σχολικά Κείμενα.

Άρχισα να διαβάζω
και πήρε ν’ αγαλλιάζει.
Αν ένιωσε πως βούρκωσα
πως η φωνή έτρεμε
στον στίχο: «Έχω καιρό π' αρρώστησα /
και πέσαν τα μαλλιά μου»,
δε θα μάθω ποτέ.