Συλλέκτης

Μάζευε γραμματόσημα, τηλεκάρτες,
τρύπιες δεκάρες που ξάφρισε
από ένα μισογκρεμισμένο χρέπι.
Σαν ενθύμια παιδικότητας,
λίγο πριν αλλάξει το νόμισμα,
καταχώνιασε κάτω απ' το στρώμα
τα ψωροχιλιάρικα απ' τα κάλαντα.
Αγόραζε χαρτάκια με ποδοσφαιριστές,
στο προαύλιο αντάλλαζε τα διπλά.
Παρότι δεν έβρισκε στόχο,
ονειρευόταν τη δική του καριέρα.
Έφηβος χανόταν σε δίσκους, βιβλία,
καρτ-ποστάλ από πολιτείες μακρινές,
ξεφύλλιζε τη ζωή σαν παραμύθι.
Μεγάλωσε, σκορπίζοντας ελπίδες
σε ταξίδια που δεν έκανε,
ο θησαυρός ξεπουλήθηκε
σε τιμή ευκαιρίας στο παζάρι.
Πλέον μαζεύει συναισθήματα,
είπαν πως δεν πιάνουν χώρο.
Κανείς δεν κοίταξε πιο βαθιά.
Πού να βρει τους παλιόφιλους
να μοιραστεί τα διπλά;

Χαμένες Πατρίδες

Ο δάσκαλος μίλησε με θέρμη

για τις χαμένες πατρίδες,

ο παπάς δεήθηκε υπέρ αναπαύσεως,

τ’ αμφιθέατρα αντήχησαν

με σκοπούς ξεριζωμένους,

ακόμα κι η κοπέλα π’ αγάπησε

ισχυριζόταν πως βαστά

απ’ τα ίδια ματωμένα χώματα.

Μα εκείνος ο ρεμπεσκές

στο πίσω μέρος του εξώστη

είχε το θράσος ν’ αναρωτηθεί: 

«καλά για τις πατρίδες που χάσαμε,

αλλά την πατρίδα που κερδίσαμε

με τόσους πόνους και θυσίες

ποιος τέλος πάντων την πήρε;»

Ταυτότητα

Ούτε δάσκαλος, γιατί αναλώθηκα
διορθώνοντας ξένα λάθη,
ούτε ποιητής, γιατί προσπάθησα
να γίνουν βιώσιμα τα δικά μου.
Είμαι μονάχα ένας περαστικός
που γύρεψε τ’ άσπρο άλογο της δικαιοσύνης,
ένας τρελός που -όσο κι αν δεν ελπίζει,
-όσο κι αν τον πονά- πίστεψε στον άνθρωπο,
τάχα για να σώσει την καρδιά του απ’ τη φωτιά,
μοιράζοντάς τη δώθε-κείθε.

Δύο Ποιήματα

Ουσία

Ρώτησε για να μάθει
το όνομα του ανθού
που απρόσμενα ξεπήδησε
μέσα απ' τ' αγκάθια
της σφαλιστής αυλής.
Ούτε λεπτό δεν κόπιασε
να κλέψει τ' άρωμά του.

 
Διάλεξη
Κοιμήθηκαν πλάι στο λεξικό,
ταίριαξαν τις ίδιες
-σκοροφαγωμένες- λέξεις
με έξοχα ταγέρ
και γραβάτες σιδερωμένες,
για να γοητεύσουν τα πλήθη.
Μα στην πλημμυρισμένη αίθουσα,
εγώ κοιτούσα εσένα.

Ζωή

Να πεθαίνεις:
Μαβίλης στο Δρίσκο
Καρυωτάκης στην Πρέβεζα,
Γέρο-Παλαμάς τον Φλεβάρη,
τον Δεκέμβρη του μαύρου ‘43
Φώτος Πασχαλινός.
Να σβήνεις μυστηριωδώς,
ηθελημένα, απρόσμενα,
στ’ αζήτητα ενός νοσοκομείου,
λησμονημένος, προδομένος,
συννεφιασμένος, ξάστερος,
εξιλεωμένος, ηττημένος,
δίχως προσδιορισμούς.
Να πεθαίνεις κάθε μέρα

δίχως εγκαρτέρηση κι αναβολή,

όπως η φύση, οι θεοί, τα σύμβολα,

αν θες να μάθεις τι σημαίνει ζωή.

Εικόνα:  Gustav Klimt, Death and Life, 1915,

Σκυλί

Χρόνος αδέσποτο σκυλί
μαύρη Κερβέρου φύτρα
σε πολυσύχναστες κερκίδες
γλείφει της Μνήμης
τ’ Ασυνείδητο κόκαλο,
αθέατο τρυπώνει
σ’ αφύλακτες εστίες.
Κραυγές λύκων
στης Μοίρας τα ηχεία.
Σκονισμένες Κυριακές,
Πυθίες συντριβής.

William Blake, ''Cerberus'' 1824–7, Tate

Βραδιά Ποίησης

Διάβασε στίχους απ' το "Μονόγραμμα",
τον "Σάρκινο Λόγο" του Ρίτσου,
τις "Γυναίκες με τ' αλογίσια μάτια''.

 
Έψαλε της "ερωθιάς τα πάθη",
της Ελένης τ' αδειανό πουκάμισο,
Βεατρίκη, Μαργαρίτα κι Ευρυκόμη.

Ήταν δύσκολο να της πει "σ' αγαπώ";