Μεταμόρφωση

Έκρυβα στη σάρκα 
την κακή συνήθεια 
να γίνομαι ποταμός.

Αψηφώντας τ' απελπισμένα μου
καλέσματα για κολύμπι

δεν τόλμησες να βραχείς.

Σαν βρύση που στάζει
πάσχιζες να με σφραγίσεις.

Φιλολογικά

Για τη φιλολογία

Ξέρω πως μου ταιριάζει
μα δίχως τόσες διορθώσεις
θα μπορούσα να ελπίζω
σε μια πιο γόνιμη
σχέση με το κόκκινο.
.......................................................................................................................................................................
Απολυτήριες εξετάσεις

Μια εξέταση και για μας
που κινώντας για το σωστό
κάναμε κατάχρηση
της ένδειξης «λάθος»,
που η συνείδηση μας
καθώς σφαλίζουμε τα βλέφαρα
απρόσκλητα τα ιδία θέματα υπαγορεύει.

Δοκιμάστε μας λοιπόν,

δείτε αν εμπεδώσαμε τη γνώση
ελέγξτε αν συμπληρώσαμε τα κενά.

Επίσκεψη

Έρχεται και μου ζητά

να γίνω μαύρο πέπλο

να σφαλίζω τα μάτια 

ναρκωμένος από ψεύτικα χάδια

σε αγκαλιές σιδεριές

Έρχεται και μου ζητά

να γίνω ψυχρό διαμέρισμα

σαν βράχος να στέκω άθικτος

απ’ τα αδιέξοδα της γενιάς μου

να κάνω τον τρελό, τον μεθυσμένο

καθώς οι φίλοι βυθίζονται στο πουθένα. 

Έρχεται και μου ζητά να γίνω άυλος

προτάσσοντας τείχη στη φθορά

να ξεχάσω το μέσα μου γυαλί

τα συνηθισμένα στην αγρύπνια μάτια.

Έρχεται και μου λέει πως οι τύψεις

βαστούν ανοιχτή την πληγή...

Αν τον ακούω δεν ξέρω.

Ανυπαρξία

 
Υπάρχει μια στάλα
απομεινάρι χαμένων ωκεανών
δύο σβησμένα ίχνη
στο μονοπάτι που μεγαλώνει
με τα βήματά μας
πάνω-κάτω
και τέλος δεν έχει.

Υπάρχουν τα πόδια σου
καθώς τ' απλώνεις

στα δικά μου
να ξεκουραστούν

η λιακάδα 
πριν την επόμενη
ημικρανία.

O μηχανισμός

Όταν με περιμένουν 

το ρολόι μου σταματά

όταν γυρεύουν ησυχία

αδιάκοπα χτυπά

και τους ταράζει· 

κανείς ποτέ 

δεν κόπιασε

να το επισκευάσει.

Θυσία

Απ’ το μπαλκόνι κοιτώ

το πριονισμένο κεφάλι μου

να σκάει στη γη.

Σκελετωμένα παιδιά

το κλωτσούν

—στην αλάνα —

η μάνα φωνάζει

με κουταλάκι σούπας

τα ταΐζει

μελάνι σουπιάς.

Η τρελή της γειτονιάς 

κόβει την γλώσσα μου

«υπάρχουν», λέει,

«σώματα δίχως φωνή».

Έξαφνα η πληγή κλείνει

απ’ τον λαιμό μου

ξεχύνονται σμήνη μέλισσες.

Παραμύθι

Δεν ξέρω πώς ξεκίνησε
— ποτέ δεν πρόσεχα
ίσως και να μην ήμουν εκεί —

δεν θα μάθω
τι τέλος θα 'χει·
κρατά πολύ.

Θέλω να βυθίζομαι
στη μαγεία του
πίσω στη σκληρή αλήθεια
να μη γυρνώ.