O μηχανισμός

Όταν με περιμένουν 

το ρολόι μου σταματά

όταν γυρεύουν ησυχία

αδιάκοπα χτυπά

και τους ταράζει· 

κανείς ποτέ 

δεν κόπιασε

να το επισκευάσει.

Θυσία

Απ’ το μπαλκόνι κοιτώ

το πριονισμένο κεφάλι μου

να σκάει στη γη.

Σκελετωμένα παιδιά

το κλωτσούν

—στην αλάνα —

η μάνα φωνάζει

με κουταλάκι σούπας

τα ταΐζει

μελάνι σουπιάς.

Η τρελή της γειτονιάς 

κόβει την γλώσσα μου

«υπάρχουν», λέει,

«σώματα δίχως φωνή».

Έξαφνα η πληγή κλείνει

απ’ τον λαιμό μου

ξεχύνονται σμήνη μέλισσες.

Παραμύθι

Δεν ξέρω πώς ξεκίνησε
— ποτέ δεν πρόσεχα
ίσως και να μην ήμουν εκεί —

δεν θα μάθω
τι τέλος θα 'χει·
κρατά πολύ.

Θέλω να βυθίζομαι
στη μαγεία του
πίσω στη σκληρή αλήθεια
να μη γυρνώ.

Ημίφως

Στο ημίφως της κάμαρας
κοιτάζει τις παλάμες του
σκληρές απ' το καλέμι,
σε γλυπτά ανέγγιχτα
απ’ τον χρόνο
μέτρα τις ώρες
— εκείνες που στο κρύο μάρμαρο
έδινε όψη, πάθος, πνοή —
σαν τραύματα
στα ματωμένα
δάχτυλά του.

Απ' το ημίφως της κάμαρας
στοχάζεται λογάδες ακαλαίσθητους
με γνώσεις-πασαλείμματα,
να εισηγούνται περί Τέχνης
την πλάνη των μικροαστών
με τα καλοβαλμένα χαμόγελα
καθώς κάπηλοι φρικτοί
αποτιμούν σε χρήμα
μορφές που τον ξόδεψαν
και ως το τέλος
θα τον δαπανούν.

Στο ημίφως της κάμαρας
αφουγκράζεται τη βιάση
των επισκεπτών
ώς το ταμείο
τα σεντούκια που γεμίζουν,
γεμίζουν, γεμίζουν
χωρίς να ξέρει μέχρι πού...

Στέκει κι αναπολεί,
γυρεύοντας την ουσία
μακριά απ' τα κακέκτυπα
που γέμισαν την Αγορά·
μόνη παραμυθία:
το άχραντο πετάρισμα
της Δημιουργίας.

Τα χάσματα ψηλαφεί
κάπου βαθιά
την πρώτη και τελεσίδικη βουτιά.

Ακόμα στέκει...

Η χρησιμότητα του διαδικτύου

Τώρα κι ένας απολογητής της φρίκης
μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα
μπορεί να επιβεβαιώσει
ότι είναι άνθρωπος.

Τώρα κι ένα σκουριασμένο σώμα
με μια καρδιά από σίδηρο
που δε λυγίζει ποτέ
μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα
μπορεί να επιβεβαιώσει
ότι δεν είναι ρομπότ.

Ευσυνείδητοι πολίτες

Φυσικά θα κοκκινίσουν από ντροπή
διαβάζοντας για τις θηριωδίες
σε μια ξένη λωρίδα γης,
μέσω της κοινής δικτύωσης
θα δείξουν πως κλαίνε,
πως διαμαρτύρονται
για την ανθρώπινη αδικία,
ύστερα θα πλύνουν τα χέρια 
και θα πάρουν το δείπνο τους

μπροστά στην τηλεόραση.

Απ' το γεφύρι

Ανάμεσα σε σύννεφα
φορτωμένα βροχή
και την κατεβασιά
του χείμαρρου
που μουγκρίζει
εδώ στο ετοιμόρροπο γεφύρι
ακροπατώντας πάντα
σαν σε τεντωμένο σκοινί
στο σάπιο ξύλο που τρίζει.