Βαριά η απουσία 

μα πάντα κάτι μένει.

Όνειρο Σειρήνας

βαθιά μέσα στη νύχτα.

Κατιούσα κλιμάκωση

Σωμάτων θέωση

σωμάτων ένωση

σωμάτων αίσθηση 

σωμάτων σκιά

σωμάτων φυγή 

σωμάτων ενύπνιο

σωμάτων μνήμη

σωμάτων φθορά

Εμβαδόν

Όσο μας δελέαζαν τα ύψη

τόσο ξεχνούσαμε τη βάση

κι οι άθικτες σελίδες γεωμετρίας

ξέροντας πως δεν έχουμε στεριώσει

δύο δεκαετίες μετά

μας παίρνουν στο κατόπι

 να πάρουν την εκδίκησή τους.

Πίνακας: Kazimir Malevich, The Running Man (1932-1933).

H πραμάτεια

Στερνοί πραματευτάδες
με ψωριασμένα γαϊδούρια
παίρνουμε σβάρνα τα χωριά
στον κάμπο, τη θάλασσα
ως και τ' απόκρημνα ψηλά βουνά.
Χτυπάμε... οι πόρτες αμπαρωμένες
όσων ξεχάστηκαν στην πολιτεία,
την Αυστραλία, τον ουρανό.
Πάρωρα γυρνάμε
μ' ένα αδειανό πουγκί
- σκορπάμε οι κακόμοιροι
κι όσα έχουμε βαστάξει -.
Μα τούτο που μας βαστά
καταπώς ξέρουμε
- άλλο να γενούμε

παρ' όλες τις προσπάθειες

δε βγαίνει -

είν' η διαβολεμένη πραμάτεια.

Game over

H ίδια μαύρη οθόνη
— σαν τα παλιά ηλεκτρονικά
καθώς πέφτει το ρεύμα —
μάς μεταφέρει το μήνυμα:
«μάγκα, δεν έχει παρακάτω,

πάρε δυνάμεις κι αύριο
ξαναδοκιμάζεις στην ίδια πίστα».

Εκτός ύλης

Πετύχαμε στις εξετάσεις
κι οι καθηγητάδες μιλούσαν
με θέρμη για την πρόοδό μας.
Μα τώρα απόφοιτοι γαρ
καμιά δεκαριά χρόνια,
όταν στις συναντήσεις μας
αντί για την επικαιρότητα,
την μπάλα, τις γυναίκες,
η κουβέντα τυχαία φτάνει
σε θέματα εκτός ύλης
κανείς δεν ξέρει τι να πει
γιατί ποτέ δε θέλησε να τα μάθει,
καθότι μια σχετική εξέταση
ποτέ δεν είχε θεσπιστεί.

Ματαίωση

Πρόσωπο ωχρό, βλέμμα απλανές

καθρέφτισμα μιας ήττας ανεξήγητης

καρδιά που σπαράζει

γιατί παρέβη τα συμφωνημένα

ζητώντας να γνωρίσει τ' απόρρητα.

Σφαλιστό στόμα, ενθύμιο απαξίωσης

δοκίμασε κάποτε να ψάλλει

το πιο γλυκό τραγούδι

μ' απόκοσμη λαλιά.

Το πήραν γι' άναρθρη

κραυγή πολέμου

και προσπέρασαν.