Φαίνεσθαι

Και σας φώναζα: «μη μ’ αγαπάτε,

δεν είμαι στο πορτραίτο της αίθουσας.

Εγώ είμαι σκιά, σαν παιχνίδι

θα μ' αφήσετε στο συρτάρι».

Μα εσείς κάνατε το λάθος·

μ’ αγαπήσατε

κι όταν έπεσε το φως

σε τούτη τη μικρή ρωγμή

με παρατήσατε. 

Στασιμότητα

Γεμάτος μίσος
κοίταξα τη στασιμότητα
μα εκείνη για εκδίκηση
άνοιξε την αγκαλιά της
σαν στοργική μητέρα
και με κράτησε
για πάντα μέσα της.

Τίποτ’ απολύτως

«Μόνο ποιητής τίποτ’ άλλο»

μου γράφει στο messenger

ο συμφοιτητής εκ Βεροίας

Κώστας Σίσσας

μετερχόμενος «Έμμονη Ιδέα».

«Για τη σύγχρονη εποχή

τίποτ’ απολύτως» απάντησα

και βυθίστηκα στα ενδότερα.

Έμμονη ιδέα

Γίνε κύμα, γίνε τράνταγμα
αλαφιασμένο ποδοβολητό
σε χορταριασμένους σταθμούς,
έντομο που καραδοκεί
για μια σταγόνα αίμα
σ' άδεια ντουβάρια.
Μη μένεις εμμονή ιδέα.
Άνθρωπος είμαι·
λίγο χρόνο ζητώ
— έστω μικρή ανάπαυλα —
κουράστηκα να βαστώ
τα μάτια μου ορθάνοιχτα.

Απρόσμενη συνάντηση

Ξεκλειδώνοντας την πόρτα
συνάντησα το Άγχος μου
καθισμένο στην πολυθρόνα:
«Γιατί με ξέχασες;» ψιθύρισε.

«Μακριά απ' το σώμα σου κρυώνω.

Βάλε γρήγορα ένα ποτό
και κάτσε να τα πούμε». 

Στο προσκέφαλό της

Την κοιμίζω
με τα πιο γλυκά τραγούδια,
κάνω μυστικές συμφωνίες
με τον άνεμο να μη φυσά,
ασημώνω τα μαλλιά της
με το φεγγάρι,
στέκω σιωπηλός στο προσκέφαλό της
μην της χαλάσω τ’ όνειρο

κι ο κόσμος ξυπνά
με το ίδιο εφιαλτικό πρόσωπο.

Άσβεστη

Μπορεί πια να ξυπνά νωρίς,
να ξοδεύει τη μέρα της
σ΄ έναν υπολογιστή,
να σκέφτεται τι να μαγειρέψει
και πώς θα βγάλει τον μήνα,
να βλέπει ένα άλλο πρόσωπο
στον καθρέφτη της
κι όταν περπατά
έναν εφιαλτικό κόσμο.

Μπορεί πια να μη δίνει σχήμα

σ΄ όσα τη φωτίζουν

με κόκκινη λαδομπογιά,

να μην πίνει τ’ άντερά της

στα παγκάκια ως αργά.

Όμως τη σιγοκαίει

η ίδια εφηβική 

φλόγα για ποίηση.