Βραδιά Ποίησης

Διάβασε στίχους απ' το "Μονόγραμμα",
τον "Σάρκινο Λόγο" του Ρίτσου,
τις "Γυναίκες με τ' αλογίσια μάτια''.

 
Έψαλε της "ερωθιάς τα πάθη",
της Ελένης τ' αδειανό πουκάμισο,
Βεατρίκη, Μαργαρίτα κι Ευρυκόμη.

Ήταν δύσκολο να της πει "σ' αγαπώ";

Αντίφαση

Το 2010 στηνόμουν στην οθόνη,

για να θαυμάσω τον Σισέ, 

τον Ζιλμπέρτο Σίλβα, τον Κατσουράνη
Το 2010 διάβασα για πρώτη φορά

Φιλύρα, Λαπαθιώτη, Ουράνη.

Άργησα να καταλάβω πως

ανήκω σε δύο αντίθετους κόσμους.

Μέγιστον Μάθημα

Μίλησα για τον πόλεμο
κι απ’ τα μεγάφωνα αντήχησε
η κραυγή των ξεριζωμένων.
Ζέστανα την αρχαία δύναμη
στης Τροίας της φωτιά,
ο χάρτης γέμισε ερείπια.
Σήκωσα το τρόπαιο της νίκης,
μια κόκκινη λασπωμένη λίμνη
σκέπασε το φιλί της αγαπημένης.
Κίνησα ν΄ αδράξω τον πλούτο,
ο κόσμος της επαγγελίας
άδειος από πεφταστέρια,
δίχως άλογο, μυρτιά και ψωμί.
Έδωσα υπόσχεση στα νιάτα,
αδικοσκοτωμένα αδέρφια μου,
γυρέψατε την κλεμμένη πνοή
σε οβάλ γραφεία στρατηγείων.
Έψαλα την αθανασία.
-Η αχίλλειος πτέρνα, κύριε;
Τι να διδάξω τα παιδιά...
Άλλον φόβο δεν έχω.

 
Κ.Κ.
Εικόνα: Τάσσος Αλεβίζος (1914-1985), Επιτάφιος

Χρόνια Χελιδόνια

Δεν βρίσκουν κούρνιες στα κλαριά,
αθέατα τινάζουν το πτέρωμα
απ’ τις ξόβεργες της στιγμής.
Αντίλαλος ουράνιων συνθημάτων
κοιμίζει το αιώνιο φίδι στον όχθο
σαν τρέμει το γιοφύρι
με την κατάρα της λυγερής.
Χρόνος, σμάρι χελιδόνια,
σιδερένια ράμφη ξεσκίζουν
το πέπλο μιας Άνοιξης-Αράχνης.
Tρόμος, αλύχτημα σκύλων
στου ξεριζωμένου το περβάζι.


Εικόνα: Mihai Criste (1975), Wreck Of Time

Εθνική υπερηφάνεια

Σιδερένια ράμφη στο ναό σου
-θέα, μην πάλλεις το δόρυ-
κάλυψαν το άρμα του ήλιου.
«Για του έθνους ξανά την τιμή»
μιλούν στ’ αδειανά σχολεία,
μετά την επιτυχή αποστήθιση
της γιαγιάς Ιστορίας μαθητές

βυθισμένοι στην οθόνη της αλαλίας,
τριγύρω χρώματα μα κανένα κύμα
δεν θα φέρει το γαλάζιο που έχασα.
Τα αγρίμια του Ταϋγέτου ουρλιάζουν
ποιος θα συντάξει την επιστολή
προς τους σύγχρονους εφευρέτες ολέθρων;
Ένας αιώνας πικρός μανές της Μικρασίας
για το ποδάρι που παίξανε στο ζάρι
κακοφορμίζει η πληγή των παππούδων μας,
νεκροί «υπέρ πατρίδος» ως και την Κορέα,
σατυρικό δράμα η Ειρήνη εκδικείται
ως και η ελπίδα ενέσιμο σκεύασμα
διασωληνωμένη εκτός εντατικής
η Γενιά του Πολυτεχνείου δίνει τον τόνο
«Ελλάς Ελλήνων αναλώσιμων» το σύνθημα,
αχός δεν ακούγεται στον ματωμένο
απ’ τους φανταχτερούς ελιγμούς ουρανό,
ατσαλένιοι γυπαετοί σχίζουν τον αιθέρα
«μικράν και κατάπτυστον ψυχήν έχουν αι μάζαι».

Η απόφαση

Το θέμα είναι να πάρεις την απόφαση,

να πεις «άλλη αναβολή δεν υπάρχει».

Μη μένεις πιστός στις ενδείξεις·

στην γκρίζα πόλη σ' ακολουθούν,

σαν μοίρες στέκουν στο προσκεφάλι.

Προπάντων μη φοβάσαι το αποτέλεσμα

η αριθμητική κρύβει τη λύση,

αν καταπιείς το κουκούτσι της σκέψης,

δεσμεύεσαι στο σπήλαιο των δειλών.

Το θέμα είναι να πάρεις την απόφαση,

πέπλο που ξεθωριάζει η νύχτα

μην ψιθυρίζεις μυστικά, άδειο κοχύλι η κόχη.

Ειδάλλως, μια για πάντα ν' αποδεχτείς

τη φρικτή τροχιά των πραγμάτων.

Θάνατος

Ο θάνατος ξεχύνεται στους δρόμους,
προσπερνά ένα κόκκινο κορίτσι
περιμένει το άνοιγμα των ταμείων
στήνεται για ώρες στην ουρά
με κοιτά με πρησμένα μάτια
νομίζω πως μου χαμογελά
κάνω να τον προσπεράσω
συνήθισα τα δόντια του.
Ο θάνατος τρυπώνει στο πετσί μου
φωλιάζει αθέατος στην καρδιά
με τόσο αίμα που κύλισε
λησμονώ το δικό μου.
Ο θάνατος γίνεται ρυάκι
μαύρη χολή στις φλέβες
αισθήσεις πνίγει και φωνές.
Πώς θα περιγράψω τον θάνατο
που έρχεται και θα έρθει;