Το στόμα

Κάποιος χαμάλης άφησε

στον δρόμο  ένα στόμα,

το 'μπασα μέσα κι αμπάρωσα
μην ταραχτούν οι γειτόνοι.

Καθάρισα τις λάσπες

-κάποιοι διαβάτες πατούσαν πάνω

τι να προσφέρει, σκέφτονταν, ένα στόμα-,

ξεκίνησε να αιμορραγεί,
κοκκίνισαν τα γραπτά μου. 

Το κοίταξα θυμωμένος 

«κατέστρεψες τα υπάρχοντά μου», φώναξα,
απάντησε με τη δική μου φωνή.

                          

Τ’ άρπαξα και το κόλλησα

στα χείλη.

                         Ταίριαζε.

Έκτοτε, πορεύομαι

με δύο στόματα.

Οι γείτονες με μισούν.

Ωδή σ’ έναν λησμονημένο ζωγράφο

Ο επαΐων μίλησε για


αναγεννησιακές επιδράσεις


μα εγώ, όχι πως είμαι άτεχνος,


συγκράτησα ότι δεινοπάθησε,


επειδή δεν έγλειφε τον δεσπότη.


Δύσκολα χρόνια τότε, βλέπετε,


-μακριά από εμάς να ‘ναι-.





Α! Η απέχθεια για τους κόλακες τα φταίει,


για ποια Αναγέννηση να σας πω;


Τι να πουν σ’ εμένα τον εμπαθή,


φωτοσκιάσεις, προοπτικές, αναλογίες;


Μάλλον δεν άκουσα τίποτα,


είμαι κι εγώ λίγο κάπως…,


κάπως αχαρακτήριστος.






Κατέχω όμως τον λόγο της λησμονιάς.


Απείθεια προς τη θρησκευτική εξουσία,


αναγεννησιακό αξίωμα, ύψιστο μάλλον.


Να το θυμάστε στα χρόνια που φτάνουν.


Ποια Τέχνη, ποια Ιδέα


μπορείς να υπηρετήσεις δεσμευμένος;


Αυτό βέβαια δεν θα το θίξουν οι επαΐοντες,


δεν ξέρουν, άλλωστε, από τέτοιες ανταρσίες.






Αυτός όμως ήξερε…


Τα δειλινά ξέκοβε


από το φτωχικό του εργαστήρι


βαμμένος και σκονισμένος


από της τέχνης του συμπράγκαλα.


Περιφερόταν στους δρόμους της πόλης


ως αργά. Άθικτος από τα πλήθη.


Ένας αδέσποτος.

Πίνακας: Honoré Daumier (1808 - 1879), «Ένας καλλιτέχνης μπροστά σ' ένα καβαλέτο».

Ανεράδα

Σ’ ακένωτο λεβέτι, κτέρισμα λησμονημένης πολιτείας, με δάκρυ ξεπλένει και κρασί την πρώτη ηλιαχτίδα. Σμίγει με μυστικά βοτάνια την ύστατη αστραπή. Στη διαπασών το μυστικό βιολί, μα σαν σιωπήσεις νυκτωδία, ξέχειλο της Άρνης το ποτήρι, πέρα, ως τα κύτταρα, θα κυλίσει. Θα εξαϋλωθώ; Θα λάμψω; Κανείς ποτέ δεν έδωκεν απόκριση. Κανείς δεν τόλμησε ν’ απαντήσει.

Εικόνα: Salvador Dali,"Le Fee (The Fairy)"

Boυβή Σειρήνα κι όμως
στο νησί της με τραβά.
...................................................

Πατρίδα είναι εκεί
που οι κόρες του ανέμου
λικνίζονται στη σιωπή.

Άνοιξη

Dali - Spring

Στα μαλλιά σου πεσμένα φύλλα

βρόχινο νερό στα χείλη.

Στέρεψαν οι  πηγές.

Φιλί δεν φτάνει

να μας ξεδιψάσει.

Κοίτα τα έντομα!

Αιθέριοι δεσπότες.

Για μια σταγόνα αίμα, 

άδικα κυνηγάμε

τους λιλιπούτειους δάσκαλους

των πτήσεων μας .

Μην κάνεις θόρυβο!

Σιγά, να κρυφακούσουμε

τη φυλακισμένη καρδερίνα.

Ας μυηθούμε στη γλώσσα των πουλιών.

Ακατάληπτη κι όμως μας ταιριάζει.

Θα σπεύσουν άραγε; Θ’ ανταποκριθούν

στο κάλεσμά μας τα πρώτα χελιδόνια;

Σύρε να ξεσκονίσεις τη φωλιά.

ολόχρυση η μικρή γωνιά

στο φτωχικό σου παραθύρι.


Έλα να χαθούμε στους αγρούς!

Τον ύπνο του φιδιού

άσε με να ταράξω

σπάζοντας τον χαλκά

του αρκουδιάρη που παραμονεύει.

Στη φύση δεν χωρούν δεσμά.

Ακολούθησε με!

Στεντόρεια του Οδυσσέα η φωνή,

ξεχύνεται απ’ το χώμα.

Ακολούθησε με!

Στα πολυσύχναστα παζάρια δεν θα βρούμε.

την μοσχομυρισμένη άνοιξη των υποσχέσεων.

Εγχάρακτον

Εις τον Γοργίαν, υιόν του Σωφρονίου


Καλλίας Κρίτωνος.

Πτερωτής λέξεων.


Τα πρωινά Απολλώνιος,

Διονυσιακός τα βράδια.

Όσο λάμπει ο ήλιος

θιασώτης του Λόγου,

υπό του ημίφωτος της Σελήνης

θαλαμηπόλος του Ενστίκτου.





Εικόνα: Άθικτη αρχαία ρωμαϊκή επιγραφή που ήρθε στο φως κατά τη διάρκεια ανασκαφών στην αρχαία θρακική πόλη Καβύλη.

[]

Αργαδινός ξενίτης σε μια κορφούλα αλαργινή
κι όμως δεν λέω να κινήσω απ' τ' όνειρο.