Ελατήρια

Βυθισμένοι στις υπομνήσεις,

επαναλαμβάνουμε τα χθεσινά

φθαρμένες σελίδες ανοιγοκλείνουν

-κάνουμε πως τάχα γράφουμε-

μηδενικά χαράσσουμε βιαστικά.



Τεντωμένα ελατήρια της ανίας

νιώθουμε · πλησιάζει το ταβάνι,

θέληση θεού δεν μας βαστά.

Στην οθόνη  ονείρατα παιδικά·

η πόρτα έξαφνα ανοίγει.



Εξερευνητές μύχιας λήθης

ξεγλιστράμε απ' το λυκόφως

της ακοίμητης ρευστότητας.

Λιμάνι ζητάμε να μας πάρει

πέρα, μακριά στην άγνοια.

Των αθέατων αδερφών

Πως ν’ αποκρούσω τον ύπνο

που μου στερεί τα δύο μάτια σου

για μια τόση- δα στιγμή;





Ο αδερφός του παίρνει φόρα

και πάνοπλος σιγά-σιγά ξεριζώνει

τις ευγενέστερες ψυχές.































Εικόνα: Ο θεός Ύπνος με τον δίδυμο αδερφό του, θεό Θάνατο.

Ρουτίνα

Σε καρυωτατικό ηχόχρωμα



Με πλούσιες ιδέες θα κτίσω

ανάστημα λόγιου περίσσιο.

Πτυχία στον τοίχο κορνίζα,

 μονίμως το πνεύμα στην πρίζα.

Η νέα κριτική προς δημοσίευση,

κάθε στίχος μια κοινοποίηση.

Θρυλείται πως τελευταία

μετράνε και κάποιον Κωστέα!

Απ' τα bookstores με κέφι λίαν πρωίαν

θα παραλαμβάνω την παραγγελία,

12 νταν μες στο καφέ  θ' αρθρώνω

φράσεις κενές με γλαφυρό τόνο.

Προσμένοντας να σουρουπώσει

Μαυσωλείο θα κτίζω στη γνώση.

Στα γραπτά θα σημειώνω το κόμμα

μα ακόμα θα γυρεύω το χρώμα,

θα γυρεύω διορθώνοντας λάθη

μα εκείνο πετάει. Εχάθη.

Ψέμα

Δεν έχω κάτι να σας πω.

Είναι ψέμα. Εφιάλτης

τάραξε τον ύπνο σας .

Μην περιμένετε από μένα

ν΄ ακούσετε τι και πως.

Ποτέ δεν το πίστεψα.

Είμαι πολύ μικρός,

δεν έχω μάθει κατάματα,

την αλήθεια ν’ ατενίζω.

Φυτολόγιο

Ο βοριάς τα δέντρα γκρεμίζει

κι εσύ με σκισμένο πανωφόρι

πλανιέσαι σε αχανείς κήπους

γυρεύοντας κλωνάρι δυόσμου.

Βρίσκεις πάλλευκο γιασεμί,

αγγίζεις τη μυστική παπαρούνα,

τοποθετείς προσεκτικά το τσουβάλι

κρύο στην ψυχή σου δεν περνά.

Πίνακας: Jean-Baptiste-Camille Corot (1796-1875) «The Gust of Wind», c.1865-70.

Σκηνικά απόδρασης

Πίσω από κάγκελα ταράτσας

εκτίει ποινή ‧ κάποτε με γητειές

γλυκά τον αμαξηλάτη κοίμισε,

για να τυλιχθεί μια χουφτά ασήμι .

Άτεγκτος, της δικαιοσύνης ήλιος

εμπνέει καθεστώτα τυφλώνοντας

με το πρώτο κοίταγμα τον αντάρτη.

Φυλακισμένη σελήνη‧ όμως σκόρπιες

ως τ’ απέναντι προσκέφαλο νιφάδες

υποβάλλουν σκηνικα απόδρασης .

Πίνακας: «Papilla Estelar» της Remedios Varo (1908-1963)

Άρνηση

Μην με καλείτε στο βήμα.

Θέση δεν έχω καμιά.

Με δυσκολία ψέλλιζα

πριν στραφώ στο πλήθος,

τώρα με γλώσσα ρέουσα

κατευνάζω τ’ αναπάντητο.

Ακόμα δεν ξέρω …

Δεν θέλω στο βήμα, κρατήστε

τόπο ανάμεσα στα παιδιά.

Έτσι που  αθέατος θα χαθώ

στο βάθος της αίθουσας

σπαράγματα ήχων θ’  απλώσουν

σκόρπιες πινελιές στη σιωπή

να ξαναφέρουν όσα πόθησα.