Οι δικοί μου φίλοι

Στα βάραθρα της σκέψης κρυφτήκαν

να σβήσουν όσα φανταχτερά έγραψαν

σ’ αναπάντητες αιτήσεις εργασίας.

Βυθίζονται σε λέξεις εξόριστες,

οι κραυγές τους παυσίλυπες πανοπλίες.

Καταδικάστηκαν να μεγαλώσουν απότομα

μα κάπου μέσα μου τους κρατώ παιδιά.

Σκαρφαλώνοντας αόρατους τοίχους,
τραυματίζουν ασβεστωμένες ηθικές.

Τα χέρια τους δεν πετρώνουν,

Μέδουσα του φόβου, σ’ αψηφούν!  

Αλλήθωροι ενώπιον των διδαχών

που πρώτο πιάτο τους σερβίρατε

γεμίζουν τα σωθικά τους κουμπιά,

τάχα πως καλύπτουν χάσματα μαραμένα.

Παρότι νέοι στενάζουν και πενθοφορούν,

ξέρουν πως μισείτε το μαύρο. 

Ποτισμένοι απόσταγμα ανθέων δαιμονικών

βρίσκουν στης ψυχής τη χώρα τον Σολωμό,

κατώχροι παίρνουν τον ύπνο τους

σε παπαδιαμαντικές παρεκβάσεις.

Οι δικοί μου φίλοι συνήθισαν τους  σεισμούς

Εσείς τρέμετε των κινητών τις δονήσεις.

 Corneliu Baba (1906-1997) The Fear (Homage to Francisco Goya)

Αλυκή

Το αλάτι που κέντησε στη σάρκα

ο καρπός ενός όλο αίματα  ουρανού

μ’  έσυρε  ανάσα χυμένη στο μυχό

ν’  αφουγκράζομαι πληγή παρθενική .

Έξαφνα αντιφεγγίσματα αυγής

ξεριζώνοντας τα δύσκαμπτα μέλη

πέρα στα χάσματα του κύματος

σήμαναν σε γυναίκα ποιήσεως αρχή. 

Επεξηγηματικό σχόλιο

Δεν είμαι σ’ ό, τι έσωσε το μελάνι.

Ψάξτε στον κάλαθο για σβησμένα.

Μην σας παρασύρουν τεχνάσματα λέξεων.

Βάσανος σιγής ζυγίζει αξίες.

Πόσα διδάγματα έφθειρε η πένα;

Ιαχές άμυνας δεν πλάθονται στο χαρτί.

Αδίκως αναζητείτε νόημα. Δεν αντλώ στίχους.

Βυθίζομαι ν’ ανασύρω ότι στερήθηκα.

Δεν ξέρω πως να χαρίσω νύχτα στους φίλους.

Βαστώ σκοινί. Χέρι δεν μένει γι’ ασπασμούς.

Ο νυχοκόπτης

«Στην Ελλάδα άπαντες οι έχοντες ονύχια αγωνίζονται να σπαράξωσιν τους έχοντες πτερά.»

Εμμανουήλ Ροΐδης

«Ανέκδοτοι σκέψεις» Άπαντα, Ε΄.

Αιχμές σε διαπερνούν καταμεσής της σκάλας

που οδηγεί μακρύτερα της συνείδησης.

Πώς θα  συρθείς ως των άκρων την παραζάλη;

Προστατευτικά τείχη φράζουν την έκταση.

Οι συντονισμένες κινήσεις ατονούν...

Ανεπιτήδευτης μνήμης σύνθημα ζητάς,

γήινη πλάνη διαπερνά το υπερκόσμιο.

Πριν ηχήσει σειρήνα τελεσίδικη

στρέφεις στα ύψη το ταπεινό σου όπλο.

Πλέον μετεωρίζεσαι ανάλαφρος !

 «A Pier To Infinity» - Vallee Johnson

Toυ Ορφέως

-Είναι πνιχτά τα βάραθρα γιατί κύλησες;

Λύρα αρμονική , προίκα μέλους ανέσπερου

σέρνει θρήνο λιγυρό σ' άφθαστα ύψη.

Οι απαρασάλευτοι θεοί της σοφίας ριγούν:

τι πάθος άσβεστο και πόσο λίγη η ζήση;



Πλήγμα φονικό σπαθίζει το αιώνιο κέλυφος,

η φαρμακεία συντρίβει αρχαίες κατάρες.

-Ω εξαγνισμένο ερπετό ,γνώσης πηγή ακεσία !



Η βλοσυρή Εκάτη από πανώρια θυσία γητεμένη

φέγγει. Πρώτος θα διαβώ τα καταχθόνια παλάτια .

Κήρες και Τάρταρα δεν φράζουν πια τη λύτρωση.

Ακούστε μύστες: «Η νέκυια δεν λογίζεται ουτοπία!

Μα για μια κόρη χρίστηκα εμψυχωτής σκιών» .

Παλέτα

Διψάμε για ουρανό Μίλτο.
Φτάνει να μην είναι δανεική
η ελάχιστη φλούδα γαλάζιο .

Βυθιζόμαστε λάθρα σε πίνακες
που κατασπάραξαν σιδερένια ράμφη
για να γραπώσουμε πεφταστέρια.

Ανακαλούμε την παρθενική ορμή,
ξεσκίζοντας τ’ αραχνιασμένα ζιζάνια.
Έτσι ξεγελάμε το σαρκοβόρο μηδέν.

Επαγρύπνηση

Πνιχτή η νωχέλεια. Βλέμμα έξαφνα σκιρτά,

ύλη αδιόρατη κοπιάζει ν’ ατενίσει.

Τρίζει η σιωπή όταν στον Ζέφυρο ζητά

τη θαλπωρή που την απάθεια θα συντρίψει.


Το ρόδο άρπαξες, τρυγήθηκε ευθύς.

Ξερή η φύση από το χρώμα που κρατούσες.

Αλαφιασμένος πάλι, φώναζα «να ‘ρθεις»

Γιατί πλανεύτρα Άνοιξη βραδυπορούσες;

Άναρχο σύμπαν . Η κλαγγή πως θ’ ακουστεί;

Φαρέτρα άδεια η στερνή παραμυθία.

Στενός ο δρόμος και διπρόσωπη η Πυθία

Μα εσύ αψήφησες ξανά τον δικαστή.