Καημένα κωλόπαιδα να 'ξέρατε
γιατί τσακίσατε τα νιάτα σας
χορεύοντας σέικ·
τα τσακίσατε για να ξοδεύουν
μελάνι οι ποιητές.

 Άναψε όλα τα φώτα
για να μας πει πόσο όμορφα
κρέμεται στον ουρανό
το φεγγάρι.

Φύτρωση

 Η ανάγκη σου να φυτρώσεις

σε έκανε να πιστεύεις

πως κάπου βαθιά μέσα σου

κρύβεις τη μυρωδιά του θυμαριού.

Όμως το φύλλωμά σου σε προδίδει

κι όσοι διαβαίνουν πλάι σου

από τη ρίζα σε τραβούν και σπας.

Και ποτέ δεν αναρωτήθηκες:

«μήπως είμαι μαϊντανός;»

Μοιρολόι

Έχεις κι εσύ κακόμοιρε
Κουπιά σε μαύρα χάλια
Που μόλις πέσουν στο νερό
Λιώνουν σαν παξιμάδια
Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Αιώνες μετά τις εκβολές
όταν η φωνή μας σκόνη
θα πάλλεται στον αιθέρα,
οι νότες που δέθηκαν
σε μια μεταλλική κλωστή
με μια και μόνη ανάσα
μ' ένα λίκνισμα πτίλoυ
ελαφριά θα αντηχούν
σαν σε μυστική συναυλία
και θα ξεγελούν
το μαύρο τρικέφαλο σκυλί
και του χάρου τα καρακόλια

Τότε τα δυο μας άδυτα
σαν τρελά τρυγόνια
που γλίτωσαν το ζάρι
—με βιολιά και τουμπελέκια—
θα πεταρίζουν πέρα
απ’ τα φαράγγια
του γέρου Ταΰγετου

θα καθρεφτίζονται ξέπνοα
στης Λήθης τις νεροσυρμές

Γιατί, άδειε τάφε,
—γαμώ τα πάντα σου—
μέσα στο συννε-
φοσκέπαστο 
γκρίζο νταμάρι
το μάθαμε καλά
πως έρχεται σεισμός
                                                                                                                                      

Γιατί, δυνάστη χρόνε, 

που τάχα χτικιάζοντας
τη σάρκα κυλάς·
από την παρθενική 

αγαλματώδη ροή μας
ποτέ δεν κινήσαμε.

Μαύρο δάκρυ

Κλαίνε κι οδύρονται
οι γραφιάδες·
τριγύρω τέφρα
κι ούτε ένα τοσοδά ξυλαράκι
για να κρεμάσουν τα γραπτά τους
ούτε ένα κομμάτι χαρτί
για να εκδώσουν
τα ποιήματά τους
για την πυρκαγιά.

Εκποίηση

Τόσα μας λες

για όλα τ' άλλα

μα τίποτε για το παζάρι

έξω από την πόρτα σου.

Τόσα μας λες

και δεν καταλαβαίνεις

πως είναι κούφια·

πως εσύ, φιλαράκι,

ήσουν ο πρώτος

που ξεπουλήθηκε.

Τώρα όμως

κλείσε το στόμα σου.

Σ' αυτό το χάος

που φτάσαμε

κανένας προδομένος

δεν βρέθηκε να σου πει

πως έφτασε η ώρα

να βγάλεις τον σκασμό;

Υστεροφημία

Τουλάχιστον ας γράψουν
πως γοητεύτηκα από κάτι υψηλό
πως άνοιξα πανιά
για μια τούφα χρυσάφι
πως χάθηκα στη ρότα
για των Μακάρων το νησί
στης Άρνης την πηγή
πως έβρεξα τα χείλη.

Ας πουν πως ξέχασα
φίλους και σπιτικό
πως μολυσμένο δόρυ
άσπονδου εχθρού
δίχως οίκτο διαπέρασε
δυο προτεταμένα στήθη.

Ας προσπεράσουν πως τράβηξα
σ' ένα αδιέξοδο αντιηρωικό
πως νόμισα τις σκέψεις μου
αρμαθιές κλειδιά
κι αντί να φτάσω στην πύλη
κλείστηκα μια για πάντα εδώ μέσα.

Υποκρισία

Σωριαζόμουν στη γη

και σαν σκουπίδι

με κλωτσούσατε.

Τώρα που στέκω ορθός

σκούζετε γιατί

δεν σας ρίχνω ματιά.

Μετρήσεις

Καλές οι μεζούρες σας·
με ακρίβεια περισσή
μετρούν το ύψος
δίχως χρονοτριβή.

Ποτέ όμως δεν έμαθα
τι γίνεται και πέφτουν
τόσο έξω στο βάθος.

Μεταμόρφωση

Έκρυβα στη σάρκα 
την κακή συνήθεια 
να γίνομαι ποταμός.

Αψηφώντας τ' απελπισμένα μου
καλέσματα για κολύμπι

δεν τόλμησες να βραχείς.

Σαν βρύση που στάζει
πάσχιζες να με σφραγίσεις.

Φιλολογικά

Για τη φιλολογία

Ξέρω πως μου ταιριάζει
μα δίχως τόσες διορθώσεις
θα μπορούσα να ελπίζω
σε μια πιο γόνιμη
σχέση με το κόκκινο.
.......................................................................................................................................................................
Απολυτήριες εξετάσεις

Μια εξέταση και για μας
που κινώντας για το σωστό
κάναμε κατάχρηση
της ένδειξης «λάθος»,
που η συνείδηση μας
καθώς σφαλίζουμε τα βλέφαρα
απρόσκλητα τα ιδία θέματα υπαγορεύει.

Δοκιμάστε μας λοιπόν,

δείτε αν εμπεδώσαμε τη γνώση
ελέγξτε αν συμπληρώσαμε τα κενά.

Επίσκεψη

Έρχεται και μου ζητά

να γίνω μαύρο πέπλο

να σφαλίζω τα μάτια 

ναρκωμένος από ψεύτικα χάδια

σε αγκαλιές σιδεριές

Έρχεται και μου ζητά

να γίνω ψυχρό διαμέρισμα

σαν βράχος να στέκω άθικτος

απ’ τα αδιέξοδα της γενιάς μου

να κάνω τον τρελό, τον μεθυσμένο

καθώς οι φίλοι βυθίζονται στο πουθένα. 

Έρχεται και μου ζητά να γίνω άυλος

προτάσσοντας τείχη στη φθορά

να ξεχάσω το μέσα μου γυαλί

τα συνηθισμένα στην αγρύπνια μάτια.

Έρχεται και μου λέει πως οι τύψεις

βαστούν ανοιχτή την πληγή...

Αν τον ακούω δεν ξέρω.

Ανυπαρξία

 
Υπάρχει μια στάλα
απομεινάρι χαμένων ωκεανών
δύο σβησμένα ίχνη
στο μονοπάτι που μεγαλώνει
με τα βήματά μας
πάνω-κάτω
και τέλος δεν έχει.

Υπάρχουν τα πόδια σου
καθώς τ' απλώνεις

στα δικά μου
να ξεκουραστούν

η λιακάδα 
πριν την επόμενη
ημικρανία.

O μηχανισμός

Όταν με περιμένουν 

το ρολόι μου σταματά

όταν γυρεύουν ησυχία

αδιάκοπα χτυπά

και τους ταράζει· 

κανείς ποτέ 

δεν κόπιασε

να το επισκευάσει.

Θυσία

Απ’ το μπαλκόνι κοιτώ

το πριονισμένο κεφάλι μου

να σκάει στη γη.

Σκελετωμένα παιδιά

το κλωτσούν

—στην αλάνα —

η μάνα φωνάζει

με κουταλάκι σούπας

τα ταΐζει

μελάνι σουπιάς.

Η τρελή της γειτονιάς 

κόβει την γλώσσα μου

«υπάρχουν», λέει,

«σώματα δίχως φωνή».

Έξαφνα η πληγή κλείνει

απ’ τον λαιμό μου

ξεχύνονται σμήνη μέλισσες.

Παραμύθι

Δεν ξέρω πώς ξεκίνησε
— ποτέ δεν πρόσεχα
ίσως και να μην ήμουν εκεί —

δεν θα μάθω
τι τέλος θα 'χει·
κρατά πολύ.

Θέλω να βυθίζομαι
στη μαγεία του
πίσω στη σκληρή αλήθεια
να μη γυρνώ.

Ημίφως

Στο ημίφως της κάμαρας
κοιτάζει τις παλάμες του
σκληρές απ' το καλέμι,
σε γλυπτά ανέγγιχτα
απ’ τον χρόνο
μέτρα τις ώρες
— εκείνες που στο κρύο μάρμαρο
έδινε όψη, πάθος, πνοή —
σαν τραύματα
στα ματωμένα
δάχτυλά του.

Απ' το ημίφως της κάμαρας
στοχάζεται λογάδες ακαλαίσθητους
με γνώσεις-πασαλείμματα,
να εισηγούνται περί Τέχνης
την πλάνη των μικροαστών
με τα καλοβαλμένα χαμόγελα
καθώς κάπηλοι φρικτοί
αποτιμούν σε χρήμα
μορφές που τον ξόδεψαν
και ως το τέλος
θα τον δαπανούν.

Στο ημίφως της κάμαρας
αφουγκράζεται τη βιάση
των επισκεπτών
ώς το ταμείο
τα σεντούκια που γεμίζουν,
γεμίζουν, γεμίζουν
χωρίς να ξέρει μέχρι πού...

Στέκει κι αναπολεί,
γυρεύοντας την ουσία
μακριά απ' τα κακέκτυπα
που γέμισαν την Αγορά·
μόνη παραμυθία:
το άχραντο πετάρισμα
της Δημιουργίας.

Τα χάσματα ψηλαφεί
κάπου βαθιά
την πρώτη και τελεσίδικη βουτιά.

Ακόμα στέκει...

Η χρησιμότητα του διαδικτύου

Τώρα κι ένας απολογητής της φρίκης
μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα
μπορεί να επιβεβαιώσει
ότι είναι άνθρωπος.

Τώρα κι ένα σκουριασμένο σώμα
με μια καρδιά από σίδηρο
που δε λυγίζει ποτέ
μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα
μπορεί να επιβεβαιώσει
ότι δεν είναι ρομπότ.

Ευσυνείδητοι πολίτες

Φυσικά θα κοκκινίσουν από ντροπή
διαβάζοντας για τις θηριωδίες
σε μια ξένη λωρίδα γης,
μέσω της κοινής δικτύωσης
θα δείξουν πως κλαίνε,
πως διαμαρτύρονται
για την ανθρώπινη αδικία,
ύστερα θα πλύνουν τα χέρια 
και θα πάρουν το δείπνο τους

μπροστά στην τηλεόραση.

Απ' το γεφύρι

Ανάμεσα σε σύννεφα
φορτωμένα βροχή
και την κατεβασιά
του χείμαρρου
που μουγκρίζει
εδώ στο ετοιμόρροπο γεφύρι
ακροπατώντας πάντα
σαν σε τεντωμένο σκοινί
στο σάπιο ξύλο που τρίζει.