Γενιά χαμένη

Θα τραγουδήσουμε το δίκιο
τον ήλιο θα τραβήξουμε
δύο σπιθαμές πιο κοντά.
Προσμένοντας την άνοιξη
Θα σύρουμε τον χορό,
σφιχτά στο χέρι
θα κρατήσουμε το ποτήρι
και μι’ αυγή
μ’ αόρατα πυρά
θα σκοτωθούμε.

Εξέγερση

Μέσα απ’ τα μάτια σου
βλέπω τα δόκανα των εχθρών.
Ψηλαφώντας το κορμί σου
ανακτώ τα ιδανικά
που ασύδοτα, δίχως έλεος,
βγάζουν στο παζάρι.
Κάτω απ’ τις μπότες σου
βρίσκω τα μαγαζάκια τους σπασμένα,
ματωμένα τα ούλα τους
και δε λυπάμαι...

Πολλοί ομνύουν 
στο κόκκινο της φωτιάς
και καλύτερο φόντο 
για τις ασφυκτικές πόλεις,
τις φουσκωμένες τσέπες τους
δε θα ‘βρεθεί.

Μα εγώ το έμαθα
και σ’ αυτή τη φάση
δε θέλω να ξεμάθω: 
η επόμενη εξέγερση

θ' αντλεί φως
απ’ το πράσινο
των ματιών σου.

Τύψεις

Καθώς υγρασία
σε περονιάζει,
η ίδια αξύριστη όψη
βρίσκει τη δύναμη
και τρυπώνοντας κρυφά
απ’ τις χαραμάδες
απιθώνει στα βλέφαρα
— ορθάνοιχτα πια —
τ’ όνειρο που λάσπωσε.
«Πώς κατάντησες έτσι;»,
μονολογεί. «Δίχως υπεκφυγές,
λέγε τώρα πώς κατάντησες έτσι»
κι ενώ καταδικασμένος ερήμην
έχεις αποδεχτεί την κάθειρξη
χωρίς να προβάλεις
την παραμικρή υπεράσπιση,
ενώπιόν σου στέκει πάλι
ο σκληρότερος δικαστής.

Ανερώτηγα

 Ανερώτηγα

Στον Δημοσθένη Μιχαλακόπουλο

«Κοίτα τον, άπλωσε  το χέρι ανερώτηγα», είπε για κάποιον αδιάκριτο ο μπάρμπας με τα σύκα καθώς ζύγιζε τις τσαπέλες. Έριξα τα κέρματα στον πάγκο και καθώς μετρούσα - κακός στα μαθητικά γαρ - τριβέλιζε το μυαλό μου αυτό το «ανερώτηγα», που οι άλλοι, οι τάχα μου γραμματιζούμενοι, θα προσπερνούσαν.

«Ανερώτηγα» λοιπόν. Λέξη ανεπιτήδευτη, ξεχασμένη απ’ τα λεξικά, από τη γης βγαλμένη. Λέξη που μοσχοβολά μ’ όλα της τα μυρωδικά, μακριά από ζιζάνια, φίδια, τρωκτικά. Λέξη αλεξίκακη, όπως έλεγε ο λαογράφος, μαγική σαν ξόρκι, απολίθωμα παλιάς μαγγανείας. Σαν παλιά πληγή που αραιά και που την ψηλαφείς και να κλείσει δε λέει.

Κρατούσα σφιχτά τη σακούλα και καθώς αλαφροπατούσα  για το σπίτι - ένα με τη βροχή - ανερώτηγα διάφοροι βιαστικοί, μάλλον καμωμένοι από ζάχαρη, με τις πλουμιστές τους ομπρέλες με προσπερνούσαν. 

«Κουφάλες», είπα να φωνάξω, «σήμερα αγόρασα μια λέξη ελληνική». Μα δεν ήξερα τη γλώσσα τους. 

Η σάρκα μου

Στα εμπόδια σκοντάφτω,
ματώνω με τ' αγγίγματα
βουλιάζω στα βαθιά.
Στ' απλά, τα καθημερινά
η σάρκα ετούτη με προδίδει.
Μα όσο κι αν τη μισώ,
όσο κι αν λέω να την ξεφορτωθώ,
να την αλλάξω με μια πιο γερή,
γιατί με το ζόρι με βαστά πίσω,
άλλo κορμί δεν έχει για μένα,
σάρκα καινούργια δε βρίσκω.

Στην επιφάνεια

Σε φώναξα να με γρατζουνίσεις
κατάσαρκα με τα νύχια
κι εσύ με την παλάμη
μου ισιώνεις το πουκάμισο.

Αναβολή

Πέρασε η ώρα
κι είμαστε ανέτοιμοι,
ανέτοιμοι ξανά,
- σαν να μην ξέραμε
σαν να μην μπορούμε -.
Στο πλήθος διαμαρτυρίες,
αναβολή δε δίνεται.

Οκτώ και δέκα ξεκινάμε,
τ' αργότερο οκτώ και τέταρτο.