Αγιωργίτικο (2023)

Της υπάρξεως ουίσκι
ως άλλος αετός
στάλα-στάλα
κι αχόρταγα
στα σωθικά μου.
Πώς θα ξεμεθύσω;
Ψιθυρίζει ο εορτάζων:
«χορεύοντας».

Πέτρα, Ψαλίδι, Χαρτί

Αόρατα νήματα μας ενώνουν,
αόρατα τείχη μας χωρίζουν.

Φτάνει ένα ψαλίδι
ή βαστώντας την πένα

πτυοσκάπανο

ως τον αιώνα τον απάντα

θα ξενυχτίσω

ψάχνοντας για θεμέλια;

Δημιουργική γραφή

Κανένα ποίημα δε διορθώθηκε

με συμβουλές ειδικών.

Καμία καρδιά δε λειτούργησε
με ξένο χτύπο.

Πανσέληνος

Όλοι σφαλίσαν τα μάτια τους κι εκείνη στο περβάζι· στο πλάι αφήνει τα μαλλιά τ΄ αστέρια να κυλήσουν, καθώς η πανσέληνος από ασήμι πιο λαμπρή πιο αδιαπέραστη από διαμάντι σκεπάζει το τσιμέντο.

Τέχνη

Με κέρινα φτερά
—έτοιμα να λιώσουν—
πορευτήκαμε
σε ξένους ουρανούς.

Πριν από τη συντριβή
ας μας επιτραπεί
να καυχηθούμε
πως γίναμε πουλιά,
πως μείναμε
έστω για λίγο,
από τα φίδια ανέπαφοι.

Eξάτμιση

Η θάλασσα μένει θάλασσα

αν της κλέψεις αλάτι και νερό.

Εσύ λες πως τη δαμάζεις

μα χάνοντας μια στάλα

εξατμίζεσαι.

Στη Ναυαρίνου

Τη συνάντησα στη Ναυαρίνου.
Έξι χρόνια μετά κατέβηκε
να βρέξει τα πόδια της. 
«Να κόψεις το ποτό», είπε,
και για μια νύφη απ’ το χωριό.
«Θυμάσαι καλά»... ψιθύρισα.
«Αχ, καημένε, απάντησε βιαστικά,
«τα νιάτα σου σπατάλησες στα βιβλία,
δε λες να καταλάβεις 
πως οι πεθαμένοι δε λησμονούν».