Μυστική μέθη

Ποτέ στ’ αλήθεια δεν το ’μαθα
τί είναι τα ποιήματα.
Νίκος Καρούζος

Ώρα ν' αναρωτηθώ 
«τι είναι τα ποιήματα»·
σοφοί τα κοσκινίζουν
μανιωδώς γι’ αβλεπτήματα,
κάπηλοι τα εκθέτουν
στη γυάλα σαν κοσμήματα.
εγώ οστρακισμένος απ’ τα διλήμματα
στο τσόφλι ενός χθόνιου νέφους
φωτοτυπώ απολιθωμένα αισθήματα.

Απόφθεγμα

Το πρόβλημα είναι ότι ο σύγχρονος άνθρωπος συμπεριφέρεται βάσει ψυχρής λογικής εκεί που θα έπρεπε να πρυτανεύει το συναίσθημα και προτάσσει τον συναισθηματικό του κόσμο εκεί που θα έπρεπε να πρυτανεύει η λογική.

Ταξική πάλη

Φίλος συγγραφεύς σ’ αφιέρωσή του
μ’ χαρακτήρισε «εργάτη του λόγου»,
αγαπημένη γυναικεία μορφή
με αποκάλεσε «των λέξεων βασιλέα».
Αν είμαι στην κορυφή ή στον πυθμένα
της πυραμίδας του λέγειν δεν θα μάθω,
το χθαμαλό και το ύψιστο εντός μου
στήνουν μια αέναη δίχως νικητή διαπάλη·
τουλάχιστον με παρηγορεί πως ξέφυγα
απ’ τις δαγκάνες της μεσαίας τάξης.

Ποιητής

Ξεχνά τα άγχη του 

κρατώντας το μολύβι,

μα πιότερο 

κι απ' τους στίχους 

θα προτιμούσε 

να  τα συντρίψει

μπροστά στο πλήθος

που τα γεννά.

O τρελός

Ήθελε να νιώσει πρώτος

τη μαγεία της άνοιξης·

βαστώντας σφιχτά

μια σπασμένη παιδική oμπρέλα,

ενώθηκε με την καταιγίδα. 

Δεν τον είδα ξανά, 

μα οι πέτρες του καλντεριμιού

σφηνωμενες μέσα μου 

-οι πέτρες που του πετούσαμε-

μου θυμίζουν το τρεχαλητό του.

Ανασκαφή

Από το βούκινο
ακούστηκε η φωνή:
«δεν έχω τίποτα δικό μου
πάρεξ πεσμένα φύλλα
κι ένα κόκκινο φουλάρι
καμωμένο από σπίρτα».

 
Όλοι χαχανίζουν,
μα μια ουράνια αρχαιολόγος
με πράσινο κοντό παντελόνι
ψάχνει στην αυλή μου
τα κτερισματα του μέλλοντος.

 
Τόσο χωμα
κρύβει το παρόν.

Εγώ δεν το συνηθίζω.

Ακάλεστη

Πέρασα τα τριάντα.
Το παραμύθι τέλειωσε,
οι μάγισσες έφυγαν,
το νερό στέρεψε.
Στα βάτα που με κύκλωσαν,
βοτάνι δε φυτρώνει.
Μη μου ξυπνάς το παρελθόν,
ακάλεστη μην προβάλλεις.
Δεν έχει η νυχτα σιγαλιά,
ζεστή αγκαλιά δε βρίσκω
να το ξανακοιμίσω.