Ταυτότητα

Ούτε δάσκαλος, γιατί αναλώθηκα
διορθώνοντας ξένα λάθη,
ούτε ποιητής, γιατί προσπάθησα
να γίνουν βιώσιμα τα δικά μου.
Είμαι μονάχα ένας περαστικός
που γύρεψε τ’ άσπρο άλογο της δικαιοσύνης,
ένας τρελός που -όσο κι αν δεν ελπίζει,
-όσο κι αν τον πονά- πίστεψε στον άνθρωπο,
τάχα για να σώσει την καρδιά του απ’ τη φωτιά,
μοιράζοντάς τη δώθε-κείθε.

Δύο Ποιήματα

Ουσία

Ρώτησε για να μάθει
το όνομα του ανθού
που απρόσμενα ξεπήδησε
μέσα απ' τ' αγκάθια
της σφαλιστής αυλής.
Ούτε λεπτό δεν κόπιασε
να κλέψει τ' άρωμά του.

 
Διάλεξη
Κοιμήθηκαν πλάι στο λεξικό,
ταίριαξαν τις ίδιες
-σκοροφαγωμένες- λέξεις
με έξοχα ταγέρ
και γραβάτες σιδερωμένες,
για να γοητεύσουν τα πλήθη.
Μα στην πλημμυρισμένη αίθουσα,
εγώ κοιτούσα εσένα.

Ζωή

Να πεθαίνεις:
Μαβίλης στο Δρίσκο
Καρυωτάκης στην Πρέβεζα,
Γέρο-Παλαμάς τον Φλεβάρη,
τον Δεκέμβρη του μαύρου ‘43
Φώτος Πασχαλινός.
Να σβήνεις μυστηριωδώς,
ηθελημένα, απρόσμενα,
στ’ αζήτητα ενός νοσοκομείου,
λησμονημένος, προδομένος,
συννεφιασμένος, ξάστερος,
εξιλεωμένος, ηττημένος,
δίχως προσδιορισμούς.
Να πεθαίνεις κάθε μέρα

δίχως εγκαρτέρηση κι αναβολή,

όπως η φύση, οι θεοί, τα σύμβολα,

αν θες να μάθεις τι σημαίνει ζωή.

Εικόνα:  Gustav Klimt, Death and Life, 1915,

Σκυλί

Χρόνος αδέσποτο σκυλί
μαύρη Κερβέρου φύτρα
σε πολυσύχναστες κερκίδες
γλείφει της Μνήμης
τ’ Ασυνείδητο κόκαλο,
αθέατο τρυπώνει
σ’ αφύλακτες εστίες.
Κραυγές λύκων
στης Μοίρας τα ηχεία.
Σκονισμένες Κυριακές,
Πυθίες συντριβής.

William Blake, ''Cerberus'' 1824–7, Tate

Βραδιά Ποίησης

Διάβασε στίχους απ' το "Μονόγραμμα",
τον "Σάρκινο Λόγο" του Ρίτσου,
τις "Γυναίκες με τ' αλογίσια μάτια''.

 
Έψαλε της "ερωθιάς τα πάθη",
της Ελένης τ' αδειανό πουκάμισο,
Βεατρίκη, Μαργαρίτα κι Ευρυκόμη.

Ήταν δύσκολο να της πει "σ' αγαπώ";

Αντίφαση

Το 2010 στηνόμουν στην οθόνη,

για να θαυμάσω τον Σισέ, 

τον Ζιλμπέρτο Σίλβα, τον Κατσουράνη
Το 2010 διάβασα για πρώτη φορά

Φιλύρα, Λαπαθιώτη, Ουράνη.

Άργησα να καταλάβω πως

ανήκω σε δύο αντίθετους κόσμους.

Μέγιστον Μάθημα

Μίλησα για τον πόλεμο
κι απ’ τα μεγάφωνα αντήχησε
η κραυγή των ξεριζωμένων.
Ζέστανα την αρχαία δύναμη
στης Τροίας της φωτιά,
ο χάρτης γέμισε ερείπια.
Σήκωσα το τρόπαιο της νίκης,
μια κόκκινη λασπωμένη λίμνη
σκέπασε το φιλί της αγαπημένης.
Κίνησα ν΄ αδράξω τον πλούτο,
ο κόσμος της επαγγελίας
άδειος από πεφταστέρια,
δίχως άλογο, μυρτιά και ψωμί.
Έδωσα υπόσχεση στα νιάτα,
αδικοσκοτωμένα αδέρφια μου,
γυρέψατε την κλεμμένη πνοή
σε οβάλ γραφεία στρατηγείων.
Έψαλα την αθανασία.
-Η αχίλλειος πτέρνα, κύριε;
Τι να διδάξω τα παιδιά...
Άλλον φόβο δεν έχω.

 
Κ.Κ.
Εικόνα: Τάσσος Αλεβίζος (1914-1985), Επιτάφιος