Δημώδες

Μνήμη γεμάτη αρώματα
πλεγμένη από αγκάθια,
σβηστήκανε τα χρώματα ,
κουράστηκαν τα μάτια.

Στείλε ξανά σκιρτήματα
για να γραφούν ποιήματα
που ενώνουν τα κομμάτια
κι ας μας δονούν τα πάθια.

Τετράστιχο

Πληγωμένος από ψυχρή λογική

της άγνοιας πέρνω το στρατί

παρθενικό της Άρνης κλάμα

ραίνοντας τα χαμένα σπάργανα. 

Στον Γ.Ο.

Ανέπαφη η γραφίδα σου

ξεπέρασε κύματα και πειρασμούς

για να βρει απάνεμη στεριά

κι η συγχυσμένη σκέψη μου

που απλότητα δεν νιώθει,

κολλά στο εξώφυλλο που έφθειρε

μια βρεγμένη πετσέτα θαλάσσης .

Άκοπη σελίδα

Λησμονημένα μάτια
πάλλονται βαθιά
-σώψυχος χαρτοκόπτης-

το θέρος  που άντλησα χρόνο

για τον άκοπο τόμο του Καρούζου. 

Το τέλος της ιστορίας

Αδέσποτες σφαίρες στη Γρανάδα

διαπερνούν ανεύρετο κορμί.

Ιστοί ιδέας του Σαντιάγο

ξεβράζονται μολυσμένοι .

Άγη στάχτινων γόνων.

Διανυκτερεύσεις αργυραμοιβών

αγοραία η μικρή μας φλούδα.

Eλευθέρα περιφορά δεσμωτών

-στη διαπασών συνθήματα ! -

Οι αστοί τρομάξανε; Σιγά να μην.

Βερολίνο ‘89, Μάαστριχτ ’92.

Κρανοφόρα ιδανικά εκ δυσμών.

Λευκές σελίδες προς εξέταση. 

Eυθεία γραμμή εις άπειρον…

φυσιολογικά τα αίτια της εκδημίας.

Οι δικοί μου φίλοι

Στα βάραθρα της σκέψης κρυφτήκαν

να σβήσουν όσα φανταχτερά έγραψαν

σ’ αναπάντητες αιτήσεις εργασίας.

Βυθίζονται σε λέξεις εξόριστες,

οι κραυγές τους παυσίλυπες πανοπλίες.

Καταδικάστηκαν να μεγαλώσουν απότομα

μα κάπου μέσα μου τους κρατώ παιδιά.

Σκαρφαλώνοντας αόρατους τοίχους,
τραυματίζουν ασβεστωμένες ηθικές.

Τα χέρια τους δεν πετρώνουν,

Μέδουσα του φόβου, σ’ αψηφούν!  

Αλλήθωροι ενώπιον των διδαχών

που πρώτο πιάτο τους σερβίρατε

γεμίζουν τα σωθικά τους κουμπιά,

τάχα πως καλύπτουν χάσματα μαραμένα.

Παρότι νέοι στενάζουν και πενθοφορούν,

ξέρουν πως μισείτε το μαύρο. 

Ποτισμένοι απόσταγμα ανθέων δαιμονικών

βρίσκουν στης ψυχής τη χώρα τον Σολωμό,

κατώχροι παίρνουν τον ύπνο τους

σε παπαδιαμαντικές παρεκβάσεις.

Οι δικοί μου φίλοι συνήθισαν τους  σεισμούς

Εσείς τρέμετε των κινητών τις δονήσεις.

 Corneliu Baba (1906-1997) The Fear (Homage to Francisco Goya)

Αλυκή

Το αλάτι που κέντησε στη σάρκα

ο καρπός ενός όλο αίματα  ουρανού

μ’  έσυρε  ανάσα χυμένη στο μυχό

ν’  αφουγκράζομαι πληγή παρθενική .

Έξαφνα αντιφεγγίσματα αυγής

ξεριζώνοντας τα δύσκαμπτα μέλη

πέρα στα χάσματα του κύματος

σήμαναν σε γυναίκα ποιήσεως αρχή.