Αποβάθρα

Είμαι γεμάτος ξηρά
είσαι γεμάτη πανιά.
Η σάρκα που τάχα ξόδεψα
ακόμα με τυλίγει.
Πώς να βρω θέση στ’ όνειρο
δίχως διαβατήρια φτερά;
Αδίκως με γυρεύεις,
δεν σου ανήκω.
Στ’ όνειρο δεν ανήκω.
Έναν ακόμα λαθρεπιβάτη
ανάμεσα στα εμπορεύματα
θα ανακαλύψουν οι αφυπνίσεις
πριν απ’ την πρώτη καλημέρα.

Eικόνα: Yann Pendariès, The pier N°2 - Fine Art photography - Original Art photography.

Παραλογή

Ξεφεύγουν απ’ το σήμα

οι πρόωρα χαμένες ποιήτριες

καβαλούν κατάσπρο άτι

στον άνεμο στήνουν δόκανα

βρίσκουν πάλι το λευκό τους φουστάνι.

Παίζοντας κρυφτό στους αιθέρες

τινάζουν ύφασμα μεταξωτό

τις σβηστές όλο άνθη καρδιές τους

για ν’ ασημώσουν τη Σελήνη

μας λούζουν φως σαν άστρα

κάθε δείλι στέκουν πάνω

απ’ το κάστρο ή την προκυμαία.

Απλώνοντας σφουγγάρια μνήμης

μαζεύουν αχείμαστους ποταμούς

με ήλιους ντύνουν χέρσα τοπία

της γενέθλιας γης που αγκάλιασαν.

Ποτισμένες νάματα αθανασίας

πέρα από αρχή και τέλος

αθέατες κραδαίνουν το δόρυ

στην ισόβια μάχη μας με τη φθορά. 

Εικόνα: Fernand Khnopff, I Lock the Door Upon Myself, 1891

Στον Τ.Π.

Αν η Ποίηση περιορίζεται
σ' αυτό το απεχθές που συναντάμε
στα παραποιητικά κυκλώματα
καλύτερα να σε βρίσκει
-μια και έξω- στο δόξα πατρί
και να σε στέλνει...αδιάβαστο.

Αποφοίτηση

Κυριακάτικα αρώματα ανέμελου καφέ

σεργιάνι σε αθέατες παρόδους

αδέσποτες γάτες της οδού Καλλιπατείρας

κουδούνια που δεν θα χτυπήσω ξανά

«την είδα την ξανθούλα»· η αύρα της

σαν φάρσα στην Αίθουσα Σταματάκου.

Σισύφειες εργασίες στην καφετέρια

στραπατσαρισμένα πλήκτρα του χθες 

αμείλικτοι χρόνοι βαθμολογητές

φωτοτυπημένες επαναλήψεις κακογραμμένης ύλης

μαθήματα μετρικής σ’ αργόσυρτα blues

κι η βραχνάδα στην τελετή αποφοίτησης.

Έπειτα, κρασοπότηρα ραγισμένα· 

θύμισες ριζώσατε στα ίχνη μου

ίσκιοι σε σκονισμένες διαδρομές. 

[...]

Έκπληκτη άκουσες

πως κρατώ στο συρτάρι

εκείνα τα κιτρινισμένα χαρτιά,

γιατί ποτέ δεν θέλησες να δεις

ότι ακόμα στο πρόσωπό μου βαστώ

κάθε λησμονημένο φιλί σου.

Απολογία

Ας απολογηθούμε για όσα είπαμε,
ας απολογηθούμε γιατί κοιτάξαμε πέρα
δίχως να υπολογίσουμε την καταχνιά.
Για τα μυστικά φιλιά στο ημίφως,
το γυμνό κορμί της αγαπημένης
και τα δικά σας κινούμενα σκέλεθρα.


Ας απολογηθούμε στους έμπειρους δικαστές,
επειδή παραμένουμε αθεράπευτα νέοι.
Για τον πολλαπλασιασμό των κατηγόρων,
τα βαλσαμωμένα διαβατάρικα χρόνια σας,
τα χρέη σε τελώνες κι αρχισυναγώγους,
τα αναπάντητα της Ιστορίας καλέσματα.


Επειδή δεν ποντάραμε στην χαμένη παρτίδα
που με λίγη μαγιά φούσκωσε και γίνηκε πατρίδα,
ας απολογηθούμε· για τα μαύρα πανιά του Θησέα,
το πριόνισμα τειχών, ορατών κι αοράτων,
το κελάηδημα της λεύτερης καρδερίνας,
την κλεμμένη μυρωδιά της γαζίας ή του γιασεμιού.

Κυρίως, επειδή ξεχάσαμε τις κατηγόριες
πασχίζοντας να ξεφύγουμε απ’ τη Μνήμη...
Στην τελική, ας απολογηθούμε γιατί δεν μάθαμε
τι αξία έχουν τ’ ατέλειωτα, στημένα δικαστήρια.

Σαν πρόκες...

«Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις


Να μην τις παίρνει ο άνεμος».



Ξύλινες μέρες· τις κατέφαγε το σαράκι


ξύλινοι διαβάτες· σαν αόρατα τρυπάνια


οι συνήθειες τους διαπέρασαν.


Μα εσύ παρότι δηλώνεις ποιητής


ποτέ δεν μάζεψες τις λέξεις


που σκόρπισαν στους πέντε ανέμους.


Παρότι δηλώνεις τεχνίτης,


ποτέ δεν έμαθες να χειρίζεσαι με προσοχή


το σφυρί για να μην τραυματιστούν.


Ποτέ δεν πίστεψες πως έχουν ζωή.





«Ε ναι λοιπόν! Κηρύγματα και ρητορείες»


θα ακούσεις κι από μένα μισόν αιώνα μετά.


Σε τούτα εδώ τα χώματα συνήθισαν


να μας στερούν τη νεότητά μας.


.......................................................................................................................................


Οι εντός εισαγωγικών στίχοι προέρχονται από το ποίημα «Ποιητική» του Μανόλη Αναγνωστάκη.


Ο τελευταίος στίχος παραπέμπει στο ποίημα «Νέοι της Σιδώνος, 1970».