Ακρογιαλιά

Πλημμυρισμένη ακρογιαλιά

μετά  την νεροποντή.

Λείπει ένας κόκκος αλάτι,

το κορμί σου !

Ποντάρισμα

A depiction of a chaotic scene at a Georgian gambling house from William Hogarth’s series of paintings entitled ‘A Rake’s Progress’. The central figure Tom Rakewell has just lost his wife’s fortune and falls to his knees. (Photo by The Print Collector/Print Collector/Getty Images) http: https://www.historyextra.com/period/georgian/gaming-gambling-betting-addiction-georgian-britain-games-cards


Ας προτιμήσουμε τις δύστοκες επιθέσεις,

οι τρύπιες άμυνες μπάζουν νερά.

Πόσες αποκρούσεις; Αστοχίες τόσες;

Αγών κεκλεισμένων των θυρών,

οι άλλοι κι εμείς στη σέντρα.

Ποντάρισμα σ’ άλογο κουτσό,

καλπάζουν οι αποδόσεις.




-Μπάλα στην εξέδρα!

Aς ανακτήσουμε τα χαμένα:

χρήματα, όνειρα, βήματα

απωθημένα συναισθήματα…

Φτάνουν και περισσεύουν

στα χρόνια μας τ’ άδεια.




-Κοράκι σφύρα τρις,

την τσέπη μου αδειάζω.

Δεν μένει τίποτε για χάσιμο.

Ας αποφύγουμε τις καθυστερήσεις.

Ο Παλιατζής

Αυτό το σπίτι που το βλέπεις σκοτεινό

τον παλιατζή απόψε να ‘ρθει περιμένει

Δημήτρης Γκούτης

-Ο παλιατζής…Όλα τα παλιά μαζεύω.
Μαζεύω προκρούστειες κλίνες,
πολυθρόνες στοιχειωμένες με θέα το γυαλί,
κλουβιά με φιμωμένα πετεινά
και σύρματα που τεντώθηκαν
για να φράξουν εισόδους.

Συλλέγω κασέτες, αχούς αφανών θιάσων,
 αρμαθιές στήνω πεταμένα φιλιά
αμπαρωμένα θάματα ξεκλειδώνω.

-Ο παλιατζής, παιδιά, στη γειτονιά σας…
Ξεψαχνίζω θαμμένες αυλές,
στον ντορβά μου κλείνω
καπέλα μαθητευόμενων μάγων,
τυλίγω γραβάτες βουλευτών επαρχίας.

Ξαραχνιάζω παιδικές μνήμες.
Με θέρμη, πάλι, την πόρτα σας χτυπώ.
Σε ποιο ανήλιαγο, λίγο πριν το τέλος, κατώγι
θα ψηλαφίσω την περιουσία μου;

Eικόνα: Eugène Atget, Junk Dealer's Shop. (rag picker's series)

Barber and Shop

Στον Γιάννη Δημόπουλο

Γεμάτο το συνοικιακό κουρείο.
Κόντρα στην όψη μου
ακονισμένη φαλτσέτα.
Ψαλιδίσματα του περιττού,
σκόρπια κατάχαμα θυσία
δίχως αίμα και πόνο.

Απάτη του μπαρμπέρη η τέχνη,
πάντα θα  ασχολούμαστε με τρίχες.
Μετά την απομάκρυνση απ’ το ταμείο
ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.

Γινήκαμε όλοι τρίχες, ξεχάσαμε.
Ψευδαισθήσεις πρόσκαιρου κάλλους
μας σπρώχνουν στην ίδια αίθουσα.
Απάτη του μπαρμπέρη η τέχνη
κι όμως σ΄ αυτήν προστρέχουμε.

Γιάννης Τσαρούχης- Το Κουρείο

Το στόμα

Κάποιος χαμάλης άφησε

στον δρόμο  ένα στόμα,

το 'μπασα μέσα κι αμπάρωσα
μην ταραχτούν οι γειτόνοι.

Καθάρισα τις λάσπες

-κάποιοι διαβάτες πατούσαν πάνω

τι να προσφέρει, σκέφτονταν, ένα στόμα-,

ξεκίνησε να αιμορραγεί,
κοκκίνισαν τα γραπτά μου. 

Το κοίταξα θυμωμένος 

«κατέστρεψες τα υπάρχοντά μου», φώναξα,
απάντησε με τη δική μου φωνή.

                          

Τ’ άρπαξα και το κόλλησα

στα χείλη.

                         Ταίριαζε.

Έκτοτε, πορεύομαι

με δύο στόματα.

Οι γείτονες με μισούν.

Ωδή σ’ έναν λησμονημένο ζωγράφο

Ο επαΐων μίλησε για


αναγεννησιακές επιδράσεις


μα εγώ, όχι πως είμαι άτεχνος,


συγκράτησα ότι δεινοπάθησε,


επειδή δεν έγλειφε τον δεσπότη.


Δύσκολα χρόνια τότε, βλέπετε,


-μακριά από εμάς να ‘ναι-.





Α! Η απέχθεια για τους κόλακες τα φταίει,


για ποια Αναγέννηση να σας πω;


Τι να πουν σ’ εμένα τον εμπαθή,


φωτοσκιάσεις, προοπτικές, αναλογίες;


Μάλλον δεν άκουσα τίποτα,


είμαι κι εγώ λίγο κάπως…,


κάπως αχαρακτήριστος.






Κατέχω όμως τον λόγο της λησμονιάς.


Απείθεια προς τη θρησκευτική εξουσία,


αναγεννησιακό αξίωμα, ύψιστο μάλλον.


Να το θυμάστε στα χρόνια που φτάνουν.


Ποια Τέχνη, ποια Ιδέα


μπορείς να υπηρετήσεις δεσμευμένος;


Αυτό βέβαια δεν θα το θίξουν οι επαΐοντες,


δεν ξέρουν, άλλωστε, από τέτοιες ανταρσίες.






Αυτός όμως ήξερε…


Τα δειλινά ξέκοβε


από το φτωχικό του εργαστήρι


βαμμένος και σκονισμένος


από της τέχνης του συμπράγκαλα.


Περιφερόταν στους δρόμους της πόλης


ως αργά. Άθικτος από τα πλήθη.


Ένας αδέσποτος.

Πίνακας: Honoré Daumier (1808 - 1879), «Ένας καλλιτέχνης μπροστά σ' ένα καβαλέτο».

Ανεράδα

Σ’ ακένωτο λεβέτι, κτέρισμα λησμονημένης πολιτείας, με δάκρυ ξεπλένει και κρασί την πρώτη ηλιαχτίδα. Σμίγει με μυστικά βοτάνια την ύστατη αστραπή. Στη διαπασών το μυστικό βιολί, μα σαν σιωπήσεις νυκτωδία, ξέχειλο της Άρνης το ποτήρι, πέρα, ως τα κύτταρα, θα κυλίσει. Θα εξαϋλωθώ; Θα λάμψω; Κανείς ποτέ δεν έδωκεν απόκριση. Κανείς δεν τόλμησε ν’ απαντήσει.

Εικόνα: Salvador Dali,"Le Fee (The Fairy)"